برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر

بیانیه مطبوعاتی ـ برنامه نظارت

ایران

۶ سال زندان برای رضا شهابی برای خاموش کردن مدافعان حقوق کارگران

علی نجاتی، شاهرخ زمانی، محمد جراحی، ساسان واهبی وش، بهنام ابراهیم زاده، رسول بداغی (بداقی)، محمد حسینی، مهدی فراحی شاندیز، فرزاد احمدی، مهرداد امیر وزیری، پدرام نصراللهی و علی اخوان، از جمله فعالان سندیکایی مستقل زندانی هستند

پاریس ـ ژنو، ۳۱ فروردین ۱۳۹۱. برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر، که برنامه مشترک «فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر» (FIDH) و «سازمان جهانی مبارزه با شکنجه» (OMCT) است، نگرانی عمیق خود را از محکومیت فعال سندیکایی رضا شهابی به شش سال زندان ابراز می کند.

وکیل مدافعِ رضا شهابی، صندوقدار و عضو هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۹۱اطلاع یافت که قاضی ابوالقاسم صلواتی رییس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی موکلش را به شش سال زندان محکوم کرده است. آقای شهابی به اتهام «تبلیغ علیه نظام» (یک سال زندان) و «تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» (پنج سال زندان) محکوم شد. او همچنین به ۵ سال محرومیت از فعالیت های اجتماعی و سندیکایی محکوم شده است. به علاوه، محکومیت او شامل پرداخت جریمه نقدی به مبلغ ۷۰ میلیون ریال است. آقای شهابی که ۲۰ روز برای اعتراض به این حکم فرصت دارد هنوز در زندان اوین در بازداشت است.

با وجود این که وضع سلامتی آقای شهابی در بازداشت رو به وخامت رفته، مسئولان زندان امکان رسیدگی کافی پزشکی را در اختیار او قرار نداده اند. او در آبان ۱۳۹۰ به خاطر درد گردن و کمر به بیمارستان منتقل شد و دکترها تشخیص دادند که وضع چندین مهره گردن او وخیم است و وی باید تحت عمل جراحی قرار بگیرد و پس از آن شش ماه در استراحت مطلق به سر ببرد؛ در صورت بستری نشدن در بیمارستان، ممکن است طرف چپ او فلج شود. در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۹۰، او برای عمل جراحی به بیمارستان منتقل شد، اما کمی بعد به خاطر خطرناک بودن عمل به زندان بازگردانده شد. گویا دکترها بر این عقیده هستند که او پیش از عمل باید چند ماه در استراحت مطلق به سر ببرد. اکنون علاوه بر گردن، کمر آقای شهابی نیز در وضعیت بدی است و وی ممکن است نیاز به عمل دیسک کمر داشته باشد. گویا ضایعات نخاعی و کمر او پس از دستگیری در اثر ضرب و شتم شدید در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات در زندان اوین به وجود آمده است.

آقای رضا شهابی از تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۹۱ در اعتراض به عدم رسیدگی به بیماری او و محکومیت زندان دست به اعتصاب غذای خشک زده و خواهان انتقال به بیمارستان و لغو حکم محکومیت شده است. برنامه نظارت یادآوری می کند که آقای شهابی پس از دستگیری در ۲۲ خرداد ۱۳۸۹، و پیش از محاکمه در تاریخ ۱۰ اسفند ۱۳۹۰ بیش از ۲۲ ماه در بازداشت به سر برده است.

به علاوه برنامه نظارت یادآوری می کند که دولتمردان ایران به حمله به فعالان سندیکایی مستقل و آزار و تعقیب آنها و صدور حکم های ناعادلانه زندان علیه آنها ادامه می دهند تا از تعداد کسانی که حاضرند از حقوق کارگران دفاع کنند بکاهند. در حال حاضر چندین فعال سندیکایی مستقل در زندان به سر می برند، از جمله علی نجاتی، شاهرخ زمانی، محمد جراحی، ساسان واهبی وش، بهنام ابراهیم زاده، رسول بداغی (بداقی)، محمد حسینی، مهدی فراحی شاندیز، فرزاد احمدی، مهرداد امیر وزیری، پدرام نصراللهی و علی اخوان.

از سوی دیگر، برنامه نظارت از آزادی آقای ابراهیم مددی، نایب رییس سندیکای کارگران شرکت واحد، در تاریخ ۳۰ فروردین ۱۳۹۱ پس از گذراندن محکومیت سه سال و نیم زندان که در آذر ۱۳۸۷ شروع شد، استقبال می کند.

سوهیر بالحسن، رییس فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر گفت: «بسیاری از فعالان سندیکایی در ایران به خاطر دفاع از حقوق بشر در معرض آزار و اذیت دایمی، به ویژه در سطح قضایی، قرار دارند. آنها خودسرانه بازداشت می شوند یا در خطر دستگیری به سر می برند. این پیگردهای خودسرانه در چارچوب سرکوب عمومی جامعه مدنی ایران در شرایط کنونی تنها به قصد خاموش کردن مدافعان حقوق کارگران انجام می شود.»

دبیر کل سازمان جهانی مبارزه با شکنجه، جرالد استابِرُک، نیز اضافه کرد: «برنامه نظارت به شدت محکومیت آقای شهابی را تقبیح می کند و از دولتمردان ایران می خواهد به آزار و اذیت مدافعان حقوق بشر پایان دهند، فوری و بدون قید و شرط تمام مدافعان حقوق بشر را که در بازداشت به سر می برند آزاد نمایند، سلامت جسمانی و روحی آنها را در هر شرایطی تضمین کنند، و به طور کلی اعلامیه سازمان ملل در باره مدافعان حقوق بشر، اعلامیه جهانی حقوق بشر و عهدنامه های بین المللی حقوق بشر را که ایران تصویب کرده رعایت کنند.»

تماس برای اطلاعات بیشتر

http://www.fidh.org/Six-years-prison-for-Shahabi?var_mode=calcul

• FIDH: Karine Appy / Arthur Manet : + ۳۳ ۱ ۴۳ ۵۵ ۲۵ ۱۸

• OMCT: Delphine Reculeau : + ۴۱ ۲۲ ۸۰۹ ۴۹ ۳۹

جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران (عضو فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر): lddhi(at)fidh.net

گزارشی از مراسم اهدای جایزه شجاعت بنیاد هارالد ادلستام به بهاره هدایت

چهارشنبه, ۳۰ فروردین ۱۳۹۱

مراسم اهدای اولین جایزه بنیاد هارالد ادلستام به بهاره هدایت، ظهر روز ٢٨ فروردین، در تالار ریدارهوست شهر استکهلم برگزار شد.

پروین اردلان جایزه بهاره هدایت را دریافت کرد (عکس از داوود موسوی)

به گزارش دانشجونیوز، در ابتدای این مراسم کارولین ادلستام، نوه هارالد ادلستام که این بنیاد به یاد وی تاسیس شده است، در سخنانی گفت: “١٦ آوریل روز درگذشت هارالد الدستام روز جهانی شجاعت نامیده شده است. این روزی است که ما شجاعت را جشن می گیریم تا برای حفاظت و دفاع از حقوق بشر برخیزیم . ١٦ آوریل درباره اهمیت حمایت از افراد اندکی است که در سراسر جهان شجاعت اعتراض و برخواستن علیه خشونت و شکنجه را دارند.”

او با اشاره به فعالیت های این دیپلمات پیشین سوئدی در راستای حقوق بشر در کشورهای مختلف و تلاش او در راستای آنچه که امروزه “مسئولیت در قبال حمایت از دیگران” خوانده می شود، بیان کرد: “بهاره هدایت به صورت مکرر موارد بسیاری از نقض حقوق بشر در دانشگاه های ایران را به سازمان های حقوق بشری گزارش کرده است. با وجود تهدیدات نیروهای امنیتی حتی با وجود بازداشت، او به فعالیت های خود ادامه داده و نشست های بسیاری را در رابطه با حقوق بشر برگزار کرده است. او در جنبش دانشجویی و جنبش زنان نقش کلیدی بازی کرده است” و نسبت به محرومیت بهاره هدایت از حقوق خود در زندان ابراز نگرانی کرد.

او در پایان افزود: “از آنجایی که یکی از شجاعانه ترین اقدامات هارالد الدستام مشارکت در نجات ۵٨ نفر از اعضای گروه جنبش توپامارو در اوگاندا بوده است و دولت اروگوئه جایزه هارالد الدستام را حمایت کرده است، اعطای نقاشی هنرمند اروگوئه ای آرمیاس نی (Aramis Ney) نمادین است.”

پس از آنکه کلیپی درباره فعالیت و زندگی بهاره هدایت، که توسط همراهان او در ایران ساخته شده بود به نمایش گذاشته شد، متن پیام بهاره هدایت به دو زبان فارسی و انگلیسی قرائت شد.

بهاره هدایت، عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، که به دلیل حضور در زندان نتوانست در این مراسم حضور بیابد، در پیامی از زندان خطاب به بنیاد هارالد ادلستم آورده است:

“عنوان “شجاعت فوق العاده و تعهد فعالانه برای عدالت” برای این جایزه مرا بر آن می دارد که روزی نه چندان دور را آرزو نمایم که هیچ کس برای تعهد فعالانه خود جهت دستیابی به عدالت و اعتراض به نقض حقوق بشر مستوجب پرداخت هزینه نباشد و انتخاب سبک زندگی، ابراز عقیده و انتقاد از حاکمان و مطالبه حقوق برابر نه از سر “شجاعت فوق العاده”، بلکه آزادانه و جزء حقوق سلب ناشدنی مردم سرزمینم باشد.”

کارولین ادلستام به عنوان رئیس هیئت داوران بنیاد، جایزه را که شامل یک لوح و یک اثر هنری بود، به نمایندگی از بهاره هدایت، به پروین اردلان اعطا کرد.

پروین اردلان: نقش مهم بهاره هدایت در پیوند دو جنبش دانشجویی و زنان

پروین اردلان پس از دریافت جایزه از احساس متناقضش گفت: “خوشحالم که این جایزه را به نمایندگی از بهاره هدایت که سمبل شجاعت و مقاومت برای بسیاری از ماست دریافت می کنم، اما جای خالی بهاره در بین کسانی که به افتخار او جمع شده اند بسیار بزرگ است.”

دریافت جایزه بهاره هدایت توسط پروین اردلان (عکس از رادیو سوئد)

این فعال زنان با اشاره به نقش مهم بهاره هدایت در پیوند دادن دو جنبش دانشجویی و زنان افزود: “مهدیه گلرو، شبنم مددزاده، عاطفه نبوی و فرشته شیرازی و بسیاری دیگر، بهاره های دیگری هستند که به جای مورد تشویق قرار گرفتن برای فعالیت ها و تلاش هایشان پشت میله های زندان اند. “

او با اشاره به افزایش فشار بر فعالین اجتماعی پس از انتخابات ریاست جمهوری گذشته و نظامی شدن منطقه، آماری از سرکوب دانشجویان در سال گذشته به نقل از سایت دانشجونیوز ارائه داد و با طرح این پرسش که ” آیا ما می توانیم چشم هایمان را بر شکنجه روانی و فیزیکی دانشجویان و محرومیت از تحصیل آن ها ببندیم؟ ” گفت: ” بسیج عمومی دانشگاه ها، اتحادیه های دانشجویی، جامعه مدنی و سازمان های حقوق بشری برای تامین آزادی بی قید و شرط فعالیت های دانشجویی ضروری است. این یک ضرورت در حقیقی ترین معنای مسئولیت در قبال حمایت از دیگران است. “

مراسم با اجرای یکی از سرودهای انقلابی شیلی توسط Arja Saijonmaa خواننده سرشناس سوئدی پایان یافت.

مهرداد درویش پور: نسل جوان در این مسیر تنها نیست

دکتر مهرداد درویش پور استاد دانشگاه استکهلم نیز که در این مراسم حضور داشت درباره اهمیت این جایزه به دانشجونیوز گفت: “هر چند این اولین جایزه ای بود که توسط این بنیاد اعطا شد و این بنیاد هنوز در میان عموم مردم چندان شناخته شده نیست، اما حضور طیف گسترده ای از هنرمندان، فعالین فرهنگی و حقوق بشری و روزنامه نگاران سوئد و همچنین دیپلمات های کشورهای مختلف نشان دهنده اهمیت این مراسم است که می تواند توجه جامعه جهانی را به فعالیت های فعالین اجتماعی ایران جلب کند.”

او بر اهمیت فعالیت های حقوق بشری فعالین خارج از کشور و تلاش آن ها برای جلب توجه افکار عمومی نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی تاکید کرد و ابراز امیدواری کرد که این فعالیت ها در آزادی آن ها موثر واقع شود.

این جامعه شناسی ایرانی همچنین افزود: “اهمیت این جایزه تنها به دلیل جلب توجه جامعه جهانی نیست، بلکه همان طور که در پیام خانم هدایت هم اشاره شده بود، اهدای این جوایز به فعالین داخل کشور به ویژه نسل جوان خاطر نشان می کند که در این مسیر تنها نیستند و به آن ها امید می دهد که فعالیت هایشان با بی تفاوتی جامعه جهانی روبرو نیست و به عنوان نمادی از شجاعت مورد تقدیر و توجه قرار خواهند گرفت. “

جایزه ادلستام، یک جایزه معتبر بین المللی است که در سوئد و توسط بنیاد هارالد ادلستام برای فعالیت های برجسته و شجاعانه در دفاع از حقوق بشر اهدا می شود. این جایزه به نام و یاد دیپلمات و سفیر سوئدی، هارالد ادلستام (٨٩-١٩١٣) نامگذاری شده است. شهرت هارالد ادلستام به دلیل فعالیت های شجاعانه مدنی و مبارزه برای حقوق بشر است. وی در زمان جنگ جهانی دوم به فرار اعضای گروه های مخالف در آلمان کمک کرده بود. همچنین، بعدها در زمان تصدی سفارت سوئد در شیلی به هنگام کودتای آگوستو پینوشه در شیلی، در در فرار و نجات جان فعالان سیاسی شیلی و همچنین سیاستمداران کوبایی نقش بسیار مؤثری داشت.

در بیانیه بنیاد ادلستام اعلام شده بود که بهاره هدایت با شجاعت فوق العاده و تعهد به عدالت، به صورت فعالانه به مقابله با نقض حقوق بشر در ایران پرداخته است و علیرغم تهدیدات نیروهای امنیتی و اطلاعاتی حکومت، بارها زندگی و آزادی خود را برای دفاع از حقوق بشر به خطر انداخته و از این رو شایسته دریافت جایزه ادلستام شناخته شده است.

محمود صالحی در گفتگو با روزنامه نگار فرانسوی

این مجازات‌ها تاثیر بسیار منفی روی کارگران فقیر دارد و در نهایت به نفع سرمایه‌دارها تمام می‌شود و آنها را ثروتمندتر می‌کند. تقریبا ساعت به ساعت تورم افزایش می‌یابد، اما حقوق‌ها رشدی ندارد. نتیجه این تحریم‌ها روی کار و شغل به روشنی مشاهده می‌شود.

محمود صالحی فعال کارگری که هشت ماه از سال را به خاطر فعالیت‌های سندیکایی در زندان بسر می برد، به دعوت کلکتیو سندیکاهای فرانسوی (س.اف.د.ت، س.ژ.ت، اف.اس.او، سولیدرو اونسا) برای سفری به پاریس رفت. او بسیار مصمم، خواهان شناساندن حقوق کارگران و زحمت‌کشان کشورش می‌باشد و از موانع موجود در مقابل اعمال فشارهای ملی و بین‌المللی بر رژیم ایران سخن می‌گوید. محمود صالحی در گفتگو با روزنامه نگار فرانسوی Anne-Sophie Balle از سندیکای CFDT به پرسش های وی درباره ی وضعیت کارگران در ایران پاسخ گفته است. این گفتگو توسط اتحاد بین المللی درحمایت از کارگران در ایران ترجمه شده است:

چگونه تعهدات سندیکایی خود را به پیش می‌برید؟

بجز سه تشکل‌ رسمی که مورد تائید رژیم است، اتحادیه‌ها در ایران ممنوع و با فشارهای دائمی روبرو هستند. باید دانست که استفاده از واژه سندیکا در قانون اساسی ممنوع شده است.

من تعهدات خودم را با شناخت کامل از اوضاع به عهده می گیرم؛ و می دانم که زندان و شکنجه هر لحظه در انتظارم است. از جمله در بزرگداشت اول ماه مه که از طرف دولت ممنوع اعلام شده است، همیشه خودم را آماده دستگیر شدن می‌کنم. بعضی مواقع فقط برای یک روز مرا دستگیر می‌کنند که در مراسم اول ماه مه شرکت نکنم؛ و گاهی هم برای مدتی طولانی‌تر!

جدا از مورد شخصی من، ده‌ها مبارز در حال حاضر بدون هیچ اتهامی در زندان بسر می‌برند. بعضی از آنها نزدیک به دو سال است که در زندان‌اند. در سیستم قضایی ایران این مجازات‌ها شامل حال کسانی است که برای کشور خطری ایجاد کنند. احتمالا ما هم تروریست فرض می‌شویم. سال گذشته یک معلم که بدنبال یک تظاهرات دستگیر شده بود به جرم اقدام علیه امنیت ملی اعدام شد. با وجود ماهیت خونخوار قدرت حاکم، بسیاری از کارگران همچنان خواستار تشکیل اتحادیه‌های مستقل هستند.

کارگران چه مطالباتی دارند؟

در ابتدا آنها می‌خواهند که کارشان رسمی باشد و بتوانند از خدمات اجتماعی اولیه مانند بیمه‌های درمانی برخوردار باشند. علاوه بر کمبودهای موجود در قوهء مقننه (کارگاه‌های کمتر از ده کارگر مشمول قانون کار نمی‌شوند) استخدام‌های غیر رسمی، خارج از چارچوب قانونی از سوی کارفرما بسیار رایج است و این کارکنان استخدام رسمی نیستند. آنها فقط پنجاه درصد از حقوق خود را دریافت می‌کنند، ولی خواهان دریافت حقوق کاملشان هستند. یعنی حداقل حقوقی که سالانه از طرف وزارت کار تعیین می‌شود که حدود دویست یورو است.

در حالی که فعالیت‌های شما از سوی دولت غیرقانونی و ممنوع شده است، در رابطه با مطالباتتان به چه کسی رجوع می‌کنید؟

برای تقاضاهایمان ترفندهایی به کار می‌بریم! تشکل ما که ۶۰۰ عضو دارد به عنوان اتحادیه ثبت نشده است، بلکه به عنوان انجمن ثبت شده است. بنابراین ما با این عنوان به دولت رجوع می‌کنیم و سعی می‌کنیم اهداف خود را پیش ببریم. اما مشکل دیگر ما اجرای اصل «سه جانبه گرایی»* در تریبونال کار ایران است. نه تنها اکثر شکایت‌ها را رد می‌کنند، بلکه نمایندگان کارکنان باید هم زمان هم برعلیه کارفرما و هم بر علیه دولت مبارزه کنند. (اکثر پرونده‌ها در رابطه با اخراج هاست و مسأله اخراج در قوانین کار ایران درج نشده است).

این سه جانبه گرایی، مشکل دیگری هم (در سطح بین‌المللی) برای ما ایجاد می‌کند. ما شکایت‌هایی را نزد سازمان بین‌المللی کار بردیم، اما هیچ پاسخی تا کنون دریافت نکرده‌ایم و این هم تنها به یک دلیل ساده: هئیت ایرانی که در سازمان بین‌المللی کار، نماینده کارگران است عضو خانه کارگر (که یکی از سه تشکل رسمی دولتی است) می‌باشد!

جامعه بین المللی تحریم اقتصادی را به ایران تحمیل کرده است! این تحریم‌ها چه تاثیراتی در آنجا ایجاد کرده است؟

این مجازات‌ها تاثیر بسیار منفی روی کارگران فقیر دارد و در نهایت به نفع سرمایه‌دارها تمام می‌شود و آنها را ثروتمندتر می‌کند. تقریبا ساعت به ساعت تورم افزایش می‌یابد، اما حقوق‌ها رشدی ندارد. نتیجه این تحریم‌ها روی کار و شغل به روشنی مشاهده می‌شود. بیکاری نسبی در کارخانه‌های مونتاژ در حال افزایش است.

یک نوع دورویی در این تحریم‌های اقتصادی وجود دارد و آن اینکه کل یک کشور را تحریم اقتصادی می کنند ولی چشم بر روی شرکت‌های بزرگ خارجی مستقر در ایران، می‌بندند. شما باید بدانید که سه شرکت بزرگ اتوموبیل فرانسوی در ایران کارکنان خود را در شرایطی که شرح دادم به کار می‌گیرند و حتی گاهی از نیروی کار کودکان نیز استفاده می‌کنند.

در مقابل نبود یک مخاطب واقعی در سطح ملی و جامعه بین‌المللی بی‌کفایت، آیا همبستگی سندیکاهای بین‌المللی تنها راه ممکن نیست؟ چه انتظاراتی از آنها دارید؟

من نسبت به مضمون گفتگوهایی که ما با کالکتیو سندیکاهای فرانسوی، و بطور مشخص سندیکای س.اف.د.ت. داشتیم، بسیار خوشبین هستم. بدون آن ما نمی‌توانستیم به پاریس بیاییم و در شب همبستگی (۱۶ مارس) که توسط کلکتیو سندیکاهای فرانسوی برنامه‌ریزی شده بود، شرکت کنیم. برگزاری شب همبستگی برای دفاع از حقوق و آزادی مردم ایران و همچنین تشویق و دلگرمی ما برای ادامه مبارزه صورت گرفت. با این وجود، ما نمی توانیم بدون ایجاد یک اتحاد بین‌المللی که فراتر از نامه‌نگاری، ملزم به اتخاذ اقدامات مشخص و قابل مشاهده باشد با دولت مقابله کنیم. بهر صورت ما براین باور هستیم که سرنوشت کشور ما، مانند کشورهای عربی در خیابان و با تغییرات سیاسی تعیین می‌شود.

* در فرانسه در تریبونال کار هم نماینده کارگران یا کارمندان و هم نماینده کارفرما حضور دارند، یعنی دوجانبه گرایی. اما در ایران نماینده دولت هم حضور دارد.

نه به تحریم نه به جنگ!

زنده باد مبارزات کارگری، سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی!

صدای پای جنگ که مردم ایران مصائب شوم آن را هشت سال تمام تجربه کرده اند و افزایش شتابان تحریم های فلج کننده ای که به شکل گازانبری شریان های حیاتی اقتصاد ایران را یکی از پس از دیگری از هم می گسلد شرایط زیست اکثریت مردم ایران یعنی کارگران و زحمتکشان را با مخاطرات جدی مواجه ساخته است.

فروپاشی مراکزتولیدی و خدماتی در تمامی سطوح، افزایش برق آسای بیکاری، تورمی که قیمت کالاهای اساسی مورد نیاز مردم را جهش آسا افزایش می دهد، فرسایش بدون جایگزینی خدمات زیربنائی، سقوط خدمات بهداشتی و درمان و کیفیت نظام آموزشی، گسترش طاعون فساد که در تمامی تارو پود جامعه نهادی شده است، فقرزدگی توده های عظیم مردم، گسترش لجام گسیخته فحشاء، جنایت وعدم امنیت اجتماعی ازجمله هزینه های غیرقابل جبران اقتصادی و اجتماعی تحریم های گسترده ای است که قدرت های امپریالیستی جهانی با همدستی هم پیمانان منطقه ای شان- دولت اسرائیل و ارتجاع عرب- اکنون به صورت روزمره به مردم ایران تحمیل می کنند.

اگرخط و نشان کشیدن های مکرردولت دست راستی اسرائیل به منظورحمله نظامی- برای نابودی تاسیسات هسته ای ایران- تهدیدهائی برای ایجاد فضای جنگی است، واقعیت گسترش روزافزون تحریم ها، جنگ روزمره ای است، که ازمدت ها پیش علیه اکثریت مردم ایران آغازشده ودائما” درهمه عرصه های اقتصادی وزندگی اجتماعی درحال گسترش است.

رژیم ضدکارگری و ضدمردمی جمهوری اسلامی درطول بیش ازسه دهه حکومت خود نه فقط دست همه مرتجعین تاریخ را درسرکوب آزادی های اساسی، قتل عام مخالفان، استثمار وحشیانه، غارت، چپاول، فساد و نابودی ثروت های تولید شده بوسیله کارگران و زحمتکشان از پشت بسته است بلکه با پیشه کردن سیاست های ارتجاعی و ماجراجویانه- ازجمله سیاست هسته ای و غنی سازی اروانیوم- بهترین بهانه ها را برای مداخلات کشورهای امپریالیستی زمینه سازی کرده است. ما به طور قاطع مخالف تحریم های گسترده اقتصادی هستیم. برای آن که همه ظرفیت های مبارزاتی مردم برای پایان دادن به حیات ننگین رژیم جمهوری اسلامی، مشتعل شود. ما مخالف جنگ هستیم. چراکه تجارب حمله نظامی به افغانستان، عراق ولیبی نشان داده است که هیچ گاه آزادی، برابری ورهائی ازطریق کوله پشتی سربازان سرمایه وموشک های کروزآن ها، وارد هیچ کشوری نشده ونخواهد شد.ما خواهان متحد شدن همه جنبش های مترقی حول طبقه کارگر در ایران درمبارزه مشترک برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی ایران هستیم.

اکنون که جنبش کارگری وجنبش های ضدسرمایه داری( نظیر جنبش خشم و جنبش تسخیر) در کشورهای سرمایه داری علیه تحمیل هزینه بحران جاری سرمایه داری به کارگران، جوانان و عموم مردم این کشورها در حال اوج یابی است، ما ضمن اعلام همبستگی با این جنبش ها آن ها را فرا می خوانیم که با سیاست ضدکارگری و ارتجاعی تحمیل شده توسط حکومت هایشان در اِعمال تحریم، تهدیدات وعملیات جنگی علیه کارگران و توده های مردم رنجدیده مخالفت کنند. تحریم و جنگ نه فقط طبقه کارگر را به قهقرا فرو می برد نه فقط هر نوع امکان پای گیری دمکراسی و قدرت مردمی در را به نابودی می کشاند بلکه هزینه های آن به نوبه خود به صورت تشدید برنامه های ریاضت اقتصادی به کارگران، جوانان، زنان و اکثریت مردم این کشورها منتقل می شود.

دولت اسرائیل،ارتجاع عرب وخاورمیانه ودولت های امپریالیستی که بیداری و انقلاب عرب و دهه ها حاکمیت های ارتجاعی و بلامنازع آن ها را به خطرانداخته است درصدد هستند تا با بهره برداری ازهمه امکانات موجود- احیای ضدانقلاب مغلوب، سازش با نیروهای مذهبی بنیادگر، مداخله نظامی لیبی و …- مسیر بیداری و انقلاب عرب را منحرف ساخته و آب رفته را، دوباره به جوی برگردانند. درمتن انقلاب عرب اما جنبش مستقل کارگری خاورمیانه در حال جوانه زدن و شکل گیری است. ما ضمن اعلام همبستگی مان با جنبش های کارگری کشورهای خاورمیانه، جنبش فلسطین و سایر جنبش های مترقی منطقه نظیر جنبش خشم و جنبش ضد جنگ و تحریم در اسرائیل برآنیم که تقویت جنبش کارگری و سوسیالیستی می تواند بهترین تضمین دست یابی مردم خاورمیانه به آزادی، برابری و رهائی از یوغ ارتجاع منطقه، سرمایه داری و امپریالیسم باشد.

ما نهادهای همبستگی با جنبش کارگری درایران مخالف قاطع سیاست‌های تحریم های اقتصادی ایران توسط دولتهای غرب و متحدینش هستیم . این سیاست ها باعث تشدید فشار و گسترش باز هم بیشتر فقر و فلاکت و بی کاری در ایران خواهد شد؛ نمودهای این تحریم از هم‌ اکنون خود را در افزایش بیشتر بیکاری ــ افزایش قیمت ها و کمبود مواد اولیه نشان داده است. تحریم اقتصادی به جای فشار به رژیم حاکم جمهوری اسلامی بار سنگینی است به گرده کارگران و اکثریت مردم محروم درایران. تحریم اقتصادی همچون تهدیدات جنگی هدفی ضد انسانی علیه کلیه مردم محروم جامعه و در خدمت سرمایه داری جهانی است و همچنین وسیله‌ای است مناسب در دست حکومت سرمایه داری جمهوری اسلامی برای تشدید سرکوب اعتراضات کارگری و حق طلبانه و گسترش فضای ترس و اختناق در جامعه. مبارزه مستقل طبقاتی حکم می‌کند که با همبستگی جهانی، تحریم اقتصادی و سیاست‌های جنگ طلبانه سرمایه داری جهانی و همسوی داخلیش رژیم جمهوری اسلامی را همزمان محکوم کنیم.

زنده باد همبستگی جنبش کارگری با سایر

جنبش های آزادیخواهانه مردمی درایران،

خاورمیانه و سراسر جهان!

۹ آپریل ۲۰۱۲

نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران – خارج کشور

nhkommittehamahangi@gmail.com

http://nahadha.blogspot.com/

boltanxaberi@gmail.com

http://www.youtube.com/user/NahadhayHambastegy

کانون همبستگی کارگران ایران و کانادا kanonhambastegi@gmail.com

ـ كمیته همبستگى با جنبش كارگرى ایران- استرالیا proletarianunite@gmail.com

– همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران – فرانسه sstiran@yahoo.fr

– کانون همبستگی با کارگران ایران – فرانکفورت و حومه kanoonhf_۲۰۰۷@yahoo.de

– کانون همبستگی با جنبش کارگری ایران – هانوفر kanon.hannover@yahoo.de

– کمیته همبستگی کارگران ایران و سوئد isask@comhem.se

– کانون همبستگی با کارگران ایران – گوتنبرگ kanounhambastegi@gmail.com

– انجمن کارگری جمال چراغ ویسی info@ijcwa.com

– کمیته حمایت از کارگران ایران تورنتو کانادا toronto_committee@yahoo.ca

کانون همبستگی با کارگران در ایران – ایالت نورد راین وستفالن (آلمان) solidarity.labor@googlemail.com

kargar۶۱@web.de نهاد همبستگی با جىبش کارگری ایران هامبورگ

گفتگوی رادیوی بین المللی فرانسه با مهرداد درویش پور

١٥٧ تن از فعالان سیاسی ومدنی ایران با انتشارنامه سرگشاده ای از مقامات ایران خواسته اند «تبعیض برعلیه افغان ها ودیگر مهاجران و گروهای قومی درایران را متوقف کنند».

١٥٧ نفرازفعالان سیاسی ومدنی ایرانی این نامه سرگشاده را امضاءکرده اند.

دراین نامه با اشاره به رویداد ممانعت ازورود شهروندان افغانی به یکی ازگردشگاه های شهراصفهان می نویسند: «مراسم سیزده بدرامسال با موضع گیری تأسف انگیزی ازسوی برخی ازمسئولین نیروی انتظامی شهرستان اصفهان رخ داد که اسباب شرمندگی گردید».

امضاء کنندگان دربخشی از بیانیه خود می نویسند: «ما ازمقامات مسئول می خواهیم تا به شکل رسمی ازاتفاق نا خوشایند رخ داده عذر خواهی کنند. ازنظرما یکی ازوظایف و مسئولیت های اصلی دولت، آموزش شهروندان برای جلوگیری ازرفتارهای نژاد پرستانه و نفی هرگونه تعصب و پیش داوری براساس نژاد، زبان، جنسیت، مذهب، قومیت، گرایش جنسی و طبقه اقتصادی است.

آنان می افزایند: «ما تمایل داریم به برادران و خواهران افغان خودمان اعلام داریم که فرمان صادرشده ازسوی یکی ازمقامات محلی ارتباطی با نگرش بخش وسیعی از مردم ایران که پیگیربرابری و دموکراسی هستند ندارد و ازنظربسیاری از ایرانیان این اقدامات تبعیض آمیز غیرقابل قبول است».

همانگونه که اشاره شد، ١٥٧ نفرازفعالان سیاسی ومدنی ایرانی این نامه سرگشاده را امضاءکرده اند.

رحمت قاسم بیگلو

گفتگوی رادیوی بین المللی فرانسه با مهرداد درویش پور – بیژن برهمندی

گوش کنید (۰۷:۴۰)

http://www.persian.rfi.fr/aef_player_popup/rfi_player#

دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت)

دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) با انتشار فراخوانی مشترک از تمامی دانشگاهیان، نهادهای مدنی، سازمان های مدافع حقوق بشر و تمامی هموطنان در داخل و خارج از کشور خواستند تا به شکل ویژه حمایت خود را از دانشجویان دربند اعلام نموده و به کارزار سراسری برای اعتراض به تدوام حبس این دانشجویان بپیوندند.

به گزارش دانشجونیوز، در بخشی از این بیانیه مشترک آمده است: “بدین سبب دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران ( ادوار تحکیم وحدت)، ضمن اعلام انزجار از تداوم بازداشت همه زندانیان سیاسی -عقیدتی و حصر رهبران جنبش سبز، در گرامیداشت استواری ٢٩ دانشجوی دربند واعتراض به تداوم بازداشت آنها از تمامی دانشگاهیان ، سازمانهای مدافع حقوق بشر، گروه های سیاسی و هموطنان آزاد اندیش ، تقاضای همراهی دارند تا جمله قدردان و سپاس گوی مبارزانی باشیم که در آن سوی میله ها خیال آزادی ما را به سر می پرورند.”

متن کامل این بیانیه در ادامه آمده است:

«صدای دانشجویان دربند باشیم»

روز و شب های تیره ی این روزگار تلخ هر کدامش گویی به سالی می گذرد. استبداد خبیث ویرانگر دست نمی کشد از این مرز پر گهر، از پیر و جوان ، از زن و مرد. سایه می گستراند بر بام هر خانه ای، بر روزن هر پنجره و سنگفرش هر برزن و کوی. بوم شوم زور و بی اندیشه‌گی بر بلندای هر بلندی خوش نشسته و طوفان نفرت و تیرگی به خاموشی هر چراغ لرزان می تازد. ابر سیاهش باران سرب گرفته تا هر چه سروستان سبز بخشکاند و گورستان خار برویاند.

آسمان و زمین دانشگاه نصیب فراوان می برد از این اقتدار که خاک سروقامتان جوان است و هم چراغستان روشنی. بهره اش محرومان بسیار از مدرسه، تبعیدیان کثیر و زندانیان بی شمار است. شیرمردان دلیر و دلاورزنان رشید ستم زده ای که تنها و بی ادعا در میان سرما و تاریکی دیوارهای نحس سیمانی، خورشید گرم آرزوهای سبز ملتی را به شانه گرفته اند. بهادرانی که سربلند، از حلاوت جوانیِ بی بازگشت و دلخوشی سالهای کوتاه دانشجویی دل برکندند و از جسم و جان حائلی برساختند میان نفرت و عشق، آنچنان استوار که در توانشان بود. هرآنچه بی توقع اند و بلند نظر، کمینه؟؟ شرط وفا ، بزرگداشت یاد همراهان دیروز و فرداست که اختران وراهنمایان امروزند.

بدین سبب دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران ( ادوار تحکیم وحدت)، ضمن اعلام انزجار از تداوم بازداشت همه زندانیان سیاسی -عقیدتی و حصر رهبران جنبش سبز، در گرامیداشت استواری ٢٩ دانشجوی دربند واعتراض به تداوم بازداشت آنها از تمامی دانشگاهیان ، سازمانهای مدافع حقوق بشر، گروه های سیاسی و هموطنان آزاد اندیش ، تقاضای همراهی دارند تا جمله قدردان و سپاس گوی مبارزانی باشیم که در آن سوی میله ها خیال آزادی ما را به سر می پرورند.

ما ضمن اعتراض به سخنان مجرمانه اخیر وزیر علوم در ممانعت از ورود فعالین سبز به دانشگاه ها، خواهان آزادی تمامی دانشجویان و بازگشت آنان به کلاسها و دانشگاههای خود و تضمین آزادیهای آکادمیک هستیم.

اسامی دانشجویان در بند عبارت است از:

١– حسن اسدی زیدآبادی

٢- حامد امیدی

٣- مجید توکلی

٤- سعید جلالی فر

۵- مهدی خدایی

٦- بابک داشاب

٧- مجید دری

٨- حامد روحی نژاد

٩- حسین رونقی ملکی

١٠- شاهین زینعلی

١١- فرشته شیرازی

١٢- آرش صادقی

١٣- جواد علیخانی

١٤- امید کوکبی

١۵- مهدیه گلرو

١٦- حبیب الله لطیفی

١٧- علی اکبر محمدزاده

١٨- شبنم مددزاده

١٩- علی ملیحی

٢٠- ضیا نبوی

٢١- عاطفه نبوی

٢٢- بهاره هدایت

٢٣- مهرداد کرمی

٢٤- محمد احدی

٢۵- روزبه سعادتی

٢٦- افشین شهبازی

٢٧- روح الله روزی طلب

٢٨- داریوش جلالی

٢٩- ایقان شهیدی