در اعتراض به جنایات رژیم جمهوری اسلامی در بیست و پنجم بهمن و اول اسفند
و همبستگی با مبارزات مردم منطقه برای حق تعیین سرنوشت و حاکمیت خویش
«همراه با برنامه های هنری»

ایرانیان آزادیخواه، دوستان و همراهان ایرانی و غیر ایرانی!
علیرغم جو شدید امنیتیی نظامی و همزمان با سرکوب و کشتارهای گسترده در یکسال ونیم گذشته، مردم در ۲۵ بهمن ماه برای اعلام همبستگی با خیزش های مردم مصر و تونس و به دنبال آن در اول اسفند، در بسیاری از شهرها از جمله تهران، اصفهان، سنندج، شیراز، مشهد، تبریز، مهاباد، رشت و کرمانشاه به خیابان ها رفته و نفرت خود از جمهوری اسلامی را به روشنی فریاد کردند.
برخلاف توهم رژیم که گویا می توان با کشتار و سرکوب جلوی اعتراضات عمومی را گرفت، مردم نشان دادند که هر جرقه می تواند به سرعت شعله ور گردد و جنبش بازهم خیابانها را از آن خود کند. مردم در این دو روز هم همبستگی جهانی خود را به نمایش گذاشتند و هم با طرح شعارهایی از جمله «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر اصل ولایت فقیه» کلیت رژیم را به مبارزه طلبیدند.
علیرغم سرکوب گری های وحشیانه و کشتار بیش از ۵ نفر، دستگیر و زندانی نمودن انبوهی از معترضین و حمله به منازل مردم در سطح وسیع، مقاومت مردم رو به گسترش است و مبارزه همچنان در ابعادی گسترده جریان دارد.

در پشتیبانی از مبارزات مردم در برابر رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی و در همبستگی با مبارزات مردم در کشورهای عربی (تونس، مصر، بحرین، لیبی، یمن، الجزیره، اردن، سوریه، کردستان عراق و …) یک آکسیون اعتراضی در مرکز شهر هانوفر برگذار میگردد.
ما از همۀ ایرانیان آزادیخواه دعوت میکنیم که در این آکسیون شرکت کنند.

زمان: شنبه ۵ مارس ساعت ١۵
مکان: مقابل راه آهن مرکزی شهر هانوفر

زنده باد آزادی
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

همگامی- کانون همبستگی و دفاع از مبارزات مردم ایران ـ هانوفر

عاطفه اقبال
جمعه ۱٣ اسفند ۱٣٨۹ – ۴ مارس ۲۰۱۱
چند لحظه پیش در سایت جرس نامه فرزندان آقای موسوی را میخواندم. نامه ای که مرا ناراحت کرد و به فکر فرو برد. با خود فکر کردم هرگز برای هیچ کس این دربدری و غریبی را نخواسته ام. ولی نتوانستم به غریبی پدر و مادر و خانواده های خودمان در زمان خمینی و نخست وزیرش آقای موسوی فکر نکنم و آه نکشم. فرزندان موسوی نوشته اند:

فکر کردیم مگر می شود ۱۳ روز پشت دری ایستاد و به انتظارصدایی و اشاره ای که مادر و پدر هنوز هستند، زنده هستند، سالم هستند و دری و درهایی که هیچ وقت گشوده نشوند و چراغ های خانه ای که روشن نشوند دیگر. یک هفته پیش به سراغشان رفتیم. خودروی ون به شکلی پارک شده بود که از کنارش یک کاغذ هم رد نمی شد. مردانی که از خودرو پیاده شدند، نقاب داشتند. آدامس می جویدند و در جواب سوال ما که براساس کدام حکم فرزندانی را ازدیدن پدر و مادرشان محروم می کنید، پرخاش کردند: «به شما چه مربوط که حکم کجاست؟از کجاست؟از طرف کیست؟پرسیدیم در خودروی ون چند نفر هستید؟باز هم پرخاش که به شما چه مربوط؟ پرسیدیم شیشه های خودروی تان چرا سیاه است؟گفتند به شما چه مربوط؟»ا

واقعا به ما چه مربوط بود که پدر و مادرمان کجا هستند؟! به فاصله تنها ۷۲ ساعت، آنقدر غریبه شده بودیم!ا

و من به تابستان سال 60 بازگشتم. دوران طلایی خمینی!! بود و موسوی نخست وزیرش و کروبی رئیس بنیاد مستضعفان و …من در زندان بودم. عارف برادرم در تظاهرات مسالمت آمیز سی خرداد شهید شده بود. محمود همسرم را دستگیر کرده و از شدت شکنجه بر روی برانکارد برای تیرباران برده بودن. در حالکیه خانواده ام مراسم ترحیم برادرم را در خانه برگزار میکردند و عزادار بودند پاسداران به خانه ما حمله کرده بودند و پدر و مادر و همه خانواده فراری شده بودند. خانه مصادره شده بود و به گفته همسایگان هر روز نارنجکی محض دلخوشی به حیاط خانه پرتاب میکردند. خانواده ماهها هیچ جا و مکانی حتی برای خوابیدن شب نداشتند. پدرم با شنیدن خبر شهادت عارف سکته کرده بود و ناراحتی قلبی داشت. مادرم آشفته بود. دو خواهر کوچکم معصومانه از مدرسه باز مانده بودند و دربدر بودند. مادر میگفت همیشه به بچه هایی که به مدرسه می رفتند چنان با حسرت می نگریستند که دلم ریش میشد. ولی نمیتوانستیم مدرسه بگذاریم چون پاسداران حتی به مدرسه آنها نیز برای دستگیری شان!! رفته بودند. مگر فاطمه مصباح 13 ساله را به همراه تمام خانواده اش اعدام نکرده بودند!؟ رژیم به چه کسی رحم کرده بود که به ما بکند!؟.

نامه فرندان موسوی را خواندم دیدم نوشته اند: در آن خیابان بلند، گویی درختان بی برگ فریاد می زدند به کدامین گناه؟

و من باز بیاد آوردم، وقتی مادر برایم تعریف میکرد شبهایی را که داخل ماشین در مسیر شهرهای مختلف خوابیده اند که دستگیری نشوند. وقتی روزها و روزها فقط در ماشین از این شهر به آن شهر رفته اند و هر لحظه هراس و ترس در دلشان بوده که نکنه بچه های دیگرشان را هم از آنها بگیرند. یا ترس اینکه نکند مرا نیز در زندان اعدام کنند.

یا وقتی خواهرم برایم تعریف کرد از محمود همسرم و دل من هنوز هم که به او فکر میکنم ریش ریش میشود. عفت خواهرم میگفت:
در وسط چهار راهی در تهران با همسرم و دو دختر کوچکم در ماشین بودیم. جایی را نداشتیم. از شمال تازه برگشته بودیم و می اندیشیدیم که به خانه چه کسی امشب میتوانیم برویم ولی کسی را نمی یافتیم. ناگهان در سر چهارراه همسر تو را یعنی محمود را دیدیم. با یکی از دوستانش بود و رنگ به چهره نداشت. سوار ماشین شدند و محمود گفت مدتها است که در خیابان می خوابیم و چند روز است غذا نخورده ایم . خواهرم میگفت: محمود میگرن شدیدی داشت و گفته که فقط با معده خالی این چند روز قرص مسکن خورده ام. آنشب با خواهرم و خانواده اش به رستورانی رفته و غذا خورده بودند و این آخرین دیدار خانواده ام با همسرم بود . او بعد از چند روز در خیابان دستگیر شد و به زیر شکنجه رفت ولی لب از لب نگشود. برای همین لاجوردی جلاد روی برانکارد او را به میدان تیر برد.

و من چه غریب بودم وقتی خبر تیرباران او را در زندان شنیدم. وقتی خبر کشته شدن برادرم را شنیدم. وقتی خبر سکته پدرم را در زندان جایی که کاری از دستم بر نمی آمد شنیدم و وقتی خبر دربدری خانواده ام را می شنیدم. وقتی خبر تیرباران بهترین جوانان فامیل را یکی یکی در زندان می شنیدم.

من و ما چه غریب بودیم. زمانی که در اوین تا سیصد گلوله را هر شب می شمردیم و در قلبهایمان فریاد میزدیم : به چه گناهی!! وقتی دو تن از دوستان برادرم را که 16 سال بیشتر نداشتند، “محمد حاج حسنی” و ” بیژن کامیاب شریفی ” اعدام کردند. وقتی محمد کوچک شب اعدام از اوین به پدر و مادرش زنگ زده و گفته بود مادر تمام بدنم خونین است. آه که پدر مادر محمد و بیژن آنشب چه غریب بودند. آری خانواده های ما آنزمان چه غریب و بی پناه بودند. و هنوز بعضیها آنزمان را دوران طلایی و نه دوران سرخ و خون آلود می نامند!! و شرم هم نمی کنند

و اکنون فرزندان موسوی -نخست وزیر بقول خودش دوران طلایی امام!! – غریبند و من غریبی را برای هیچکس نمیخواهم. زندان و حصر خانگی را هم نمیخواهم. دلم میخواهد که موسوی و کروبی و تمامی آنها از چنگ جناح خامنه ای نجات پیدا کنند تا فرزندانشان غریب نمانند . ولی دلم میخواهد روزی برسد که همه . نه فقط موسوی و کروبی و کسانی که در سالهای سیاه حکومت ولایت فقیه کاره ای بوده اند پاسخگوی خوب و بد اعمالشان در برابر مردم باشند و حداقل اگر به سئوالات ما جواب نمیدهند به سئوالات مردم پاسخ دهند که طی این سی و سه سال چه گذشت و هر کس چقدر در آنچه گذشت سهم داشت.

قلبم امشب با یادآوری این خاطرات بدجوری گرفته است. دلم میخواهد کسی باشد که سرم را بر شانه اش بگذارم و بغضم را گریه کنم. یاد محمود همسرم که شش ماه بیشتر نتوانستم آغوشش را تجربه کنم بر قلبم سنگینی میکند و از خود سئوال میکنم چه کسی غریب است؟

روزگار غریبی است نازنین

بیانیه خانم شیرین عبادی به مناسبت روز جهانی زن

جمعه ۱٣ اسفند ۱٣٨۹ – ۴ مارس ۲۰۱۱

هم وطنان گرامی
۳۲ سال قبل در ۸ مارس – روز جهانی زن – طبق اطلاعیه ای که از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران قرائت شد، زنانی که کارمند دولت بودند از ابتدائی ترین حق خود یعنی آزادی در پوشش محروم شدند و از آن پس به تدریج هویت و شخصیت زن ایرانی دستخوش هجوم مردانی شد که حق مادری را پاس نمی داشتند. آنان که خود را حتی از مادران شان با ارزش تر می پنداشتند، بیشرمانه در قانون شان نوشتند که: “دیه زن نصف دیه مرد است”.

سیاست پیشگان حق ناشناس، مبارزات زنان را برای پیروزی انقلاب فراموش کرده و در قانون شان نوشتند: “شهادت دو زن معادل با شهادت یک مرد است”.
مردانی که دست پرورده فرهنگ پدر سالار بودند برای خوش گذرانی هم جنسان خود قانون نوشتند و چهار زن عقدی و ده ها زن صیغه ای را مجاز دانستند و حتی در چند مرکز دولتی علنا مردان را تشویق به ازدواج موقت کرده و علاوه بر لذت دنیوی، ثواب اخروی را نیز وعده می دادند.
خواهران گرامی
سالها صدای حق طلبی زنان را به انحاء مختلف خفه کرده اند. گاه به بهانه سوء استفاده ضد انقلاب، گاه به دستاویز جنگ با عراق، زمانی برای حفظ امنیت ملی و زمانی دیگر به علت مبارزه با استکبار جهانی و دردناک تر آنکه نه تنها حاکمان سیاسی بلکه حتی بسیاری از روشنفکران نیز در به فراموشی سپردن زنان، سهیم بوده اند.
در سی و دو سال گذشته که برخی برای کسب قدرت سیاسی و بعضی دیگر برای تثبیت ایدئولوژی خود می جنگیدند، فریاد حق طلبی زنان به گونه ای شایسته، شنیده نشد.
زنان شجاعی که از حق برابر دم زدند و ندای تساوی طلبی سر دادند، گرفتار باتوم و شلاق پاسداران رژیم شده و یا سر از زندان ها در آوردند ، چند نفری هم به چوبه دار سپرده شدند – روزی که رهائی انسان و نه فقط مردان را جشن بگیریم، فرزندانمان تاریخ را به گونه ای دیگر خواهند نوشت.

آزاد زنان ایرانی
روز ۸ مارس امسال (۱۳۸۹) روز ویژه ای است، در این روز علاوه بر حقوق برابر زنان، خواست های دموکراتیک مردم ایران نیز مورد مطالبه قرا ر می گیرد – مبادا که در گیر و دار حوادث سیاسی، خواسته بر حق و همیشگی خود را که “تساوی حقوق ” است فراموش کنیم – در این روز همگام و هم دوش با برادران هم وطن خود به خیابان ها آمده و از خواست همگانی حمایت می کنیم زیرا که دسترسی به “حقوق برابر ” جز در یک حکومت دموکراتیک امکان پذیر نیست ، اما نباید اجازه داد که به بهانه بروز بحران سیاسی و یا پرهیز از تفرقه باز هم خواسته هایمان را نادیده بگیرند و بدیهی است که دسترسی به “حقوق برابر ” متضمن اصلاح قوانین تبعیض آمیز است و رسیدن به این هدف، مستلزم اصلاح موادی از قانون اساسی است تا امکان چنین اصلاحاتی فراهم آید و از این رو باز نگری در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نه یک خواست سیاسی بلکه مقدمه یک حرکت مدنی است.
زنان ایران نه تشنه قدرت سیاسی اند و نه طالب زندگی بی بند و بار، بیزار از تحقیر و ستم، در جستجوی عدالت و برابری هستند.
با هم دلی و همراهی خود جنبش زنان ایران را برای رسیدن به ” برابری” یاری کنید.

شیرین عبادی
۱۱ اسفند ۱۳۸۹ برابر با ۲ مارس۲۰۱۱

فراخوان جهانی گروهی از فعالین جنبش زنان و تشکل های دموکراتیک در خارج از کشور
جمعه ۱٣ اسفند ۱٣٨۹ – ۴ مارس ۲۰۱۱

۱۰۰ سال تلاش زنان برای رهائی
امسال صدمین سالگرد روز جهانی زن، هشت مارس را درحالی برگزار میکنیم که زنان میهنمان و زنان بسیاری در سراسر جهان از حقوق اولیه انسانی محرومند.
درست صد سال از زمانی که ۱۴۹ زن كارگر در آتش سوزی ” تریانكل” در شهر نیویورك به خاطر نبود دستگاههای امنیتی و بدی شرایط كار، جان باختند می گذرد، اما هنوز در بسیاری از نقاط دنیا زنان در شرایط دهشتناک اجتماعی واقتصادی بسر میبرند.

‎هشت مارس “روز ارج نهادن به مقام زن”، در سال ۱۹۷۵ توسط سازمان ملل بتصویب رسید، و در بسیاری از کشور ها روزی ملی است، که به گرامیداشت مقام زن اختصاص داده شده است.در این روز زنان در سراسر جهان گرد هم می آیند تا دستاوردهای زنان را گرامی بدارند و تجدید پیمان کنند که برای دستیابی به آزادی و برابری زنان کلیه نقاط جهان از پای ننشسته و به یاری یکدیگر بشتابند.
‎در یک قرن گذشته در جهان مبارزات برابری خواهانه زنان دستاورد های بسیاری داشته است. اما زنان ایران تحت سلطه قوانین زن ستیز جمهوری اسلامی در شرایطی قرار دارند که حقوق اولیه انسانی شان همواره نقض میشود.
‎زنان ایران یک قرن است که برای دستیابی به برابری و آزادی تلاش می کنند، وضرب و شتم، دستگیری، زندان، شکنجه و تجاوز رژیم سرکوبگر قرون وسطایی نتوانسته خللی به مبارزات آنان وارد آورد .جنبش زنان یکی از پایه های اصلی جنبش آزادی و برابری خواهی در ایران است، و از جنبش های برابری خواهانه جهان غرب و شرق تاثیر پذیرفته و بطور یقین در اعتلای این جنبش ها نیز اثر گذار خواهد بود.

‎لغو قوانین زن ستیز در ایران
‎لغو حجاب اجباری
‎نگارش منشور زنان
‎ما به همراه افراد و نهادهای برابری طلب از همگان می خواهیم که از ۳ تا ۱۳ مارس آکسیون هایی مانند کنفرانس، سمینار، گردهمایی، راه پیمایی، کنسرت، نمایشگاه، نوشتن نامه به سازمان ملل و جمع آوری امضا و کارهای ابتکاری دیگر با تم های لغو قوانین زن ستیز، لغو تبعیض جنسیتی، لغوحجاب اجباری، جلوگیری از رفتار غیر انسانی با زندانیان و آزادی زندانیان سیاسی و نگارش منشور زنان، برپا دارند. ما از شهروندان، سازمان ها و سران کشور های سراسر جهان میخواهیم که نقض گسترده حقوق زنان در ایران را محکوم نمایند.

‎حقوق زن حقوق بشر است
‎زنان در زندان ، آزادی در بند
‎ ما با برپایی آکسیونهای گوناگون درکار زار هفته حقوق زنان ( ۳-۱۳مارس ) درخواست های زیر را از سازمان ملل متحد اعلام میداریم:

– سازمان ملل برای لغو قوانین زن ستیز* ،قانون سنگسار و لغو کلیه احکام اعدام در ایران اقدام نماید
‎- سازمان ملل گروهی را برای بررسی وضع زندانیان سیاسی و شرایط آنان درزندان به ایران اعزام دارد.

‎*برخی از قوانین زن ستیز:
‎‎۱- شهادت دو زن برابر با شهادت یک مرد است .
‎۲- سن ازدواج برای دختر ۱۳ سال است
‎۳- زن مایملک مرد محسوب میشود و حتی در روابط جنسی باید از مرد تمکین کند.
‎۴- ارتباط جنسی با زور بوسیله شوهر تجاوز محسوب نمیشود.
‎۵- مرد حق طلاق دارد و زن حتی با ارایه دلایل محکمه پسند و تلاش پیگیر ممکن است که نتواند از مرد طلاق بگیرد.
‎۶- حضانت بچه حق پدر است
‎۷- مرد می تواند ۴ زن عقدی و بینهایت زن صیغه داشته باشد.
۸- ارث مرد دو برابر زن است
۹- روابط جنسی قبل از ازدواج، اعدام پای چوبه دار و یا سنگسار را بدنبال دارد.
‎۱۰- آزادی پوشش برای زنان وجود ندارد وحجاب برای زنان اجباری است.
‎۱۱- قتلهای ناموسی در ایران قانونی است و آمار آن بالا رفته است( نقل از حقوق بشر ایران در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۸ ، طبق آمار منتشر شده روزنامه اعتماد در ۷ ماه ۵۰ قتل ناموسی اتفاق افتاده است).
‎۱۲- بر طبق ماده ۱۱۱۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی، زنان برای کا رکردن خارج از خانه احتیاج به اجازه شوهر دارند.
‎۱۳- بر طبق ماده ۱۰۰۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی، مردان حق انتخاب محل سکونت و کنترل رفتار زن را دارند.

‎برگزارکنندگان و حامیان:

۱-نوال السعداوی، ۲- پرتو نوری علا، ۳- الهه امانی ، ۴- شهین نوایی، ۵- نگین مساعد، ۶-شادی شاهین ، ۷- اسماعیل خویی ،۸- سبا خویی ، ۹- شهلا عبقری ،۱۰- سیاوش عبقری ، ۱۱- کورش پارسا، ۱۲- ژاله بهروزی، ۱۳-الهه شکرایی، ۱۴- مهشید پگاهی، ۱۵- گلرخ جهانگیری، ۱۶- ثمر ثمرمی، ۱۷- نسترن سمیعی، ۱۸- خاطره سلطانی ،۱۹-منیژه مرعشی، ۲۰- پانتا بهرامی، ۲۱- ب. کردی ،۲۲- ثریا فلاح، ۲۳- زهره صدقی، ۲۴- سیما حافظ، ۲۵- ف. نوری، ۲۶- سودی زاده ، ۲۷- فرزانه عظیمی ، ۲۸- فرید اشکان ، ۲۹- بهروز ستوده، ۳۰- پرویز شوکت، ۳۱- بیژن کریمی، ۳۲- نسرین آلماسی، ۳۳- رضا گوهر زاد ، ۳۴- شهناز شاینی، ۳۵- حسین محجوب، ۳۶- فرح صنیعی فر، ۳۷- رضا صنیعی فر، ۳۸- مهدی سعید فر ۳۹- خسرو بندری، ۴۰- موکمالی،۴۱- آ. محبت زاده ، ۴۲- همایون مبصری، ۴۳- ارژنگ بحران، ۴۴- پوران- ر، ۴۵- فلایی، ۴۶- رضابراهنی، ۴۷- مسعود فتحی، ۴۸- میثاق پارسا، ۴۹- اکبر معرفی، ۵۰- نیلوفر بیضایی، ۵۱- شهلا بهاردوست ، ۵۲-آینده آزاد ، ۵۳- رویا کاشفی، ۵۴- محمد امینی، ۵۵- پرویز دستمال چی ،۵۶- حمید کوثری، ۵۷- ملیحه محمدی ، ۵۸- رضا سفری، ۵۹- امیر مومبینی،۶۰- اسماعیل ختائی، ۶۱- مزدک لیماکشی،۶۲- تراب مستوفی،۶۳- منیژه شکوهی، ۶۴- ارژنگ برهان آزاد، ۶۵- ملیحه زهتاب ، ۶۶- ویدا مشایخی، ۶۷- امیرحسین توسطی، ۶۸- حسن نایب هاشم، ۶۹- فرانک آئینی، ۷۰- محمد برزنجه، ۷۱- آریا خسروی، ۷۲- شاهین انزلی، ۷۳- احمد پورمندی، ۷۴- اکبر دوستدار،۷۵- مهدی فتاپور، ۷۶- مریم سطوت ۷۷- احمد فرهادی ۷۸- بهروز بیات، ۷۹- رضا علوی، ۸۰- محمد تقوی ، ۸۱- احمد تقوایی، ۸۲-فریبا داودی ، ۸۳- بیژن سینا، ۸۴- بیژن مهر، ۸۵ – مهرداد درویش پور، ۸۶- مرضیه دانش، ۸۷- سیروس کسرائیان، ۸۸- ترانه محیط، ۸۹- زهره صادقی ، ۹۰- علی اوغازیان، ۹۱- حامد ابراهیمی، ۹۲- حسن نادری، ۹۳- مینا احدی، ۹۴- مریم نمازی، ۹۵ – اکرم محمدی، ۹۶- حمیده کوهی ، ۹۷- رزا روزبهان ، ۹۸- آراز فنی، ۹۹- اختر قاسمی ، ۱۰۰- اشرف میرهاشمی،

‎آمریکای شمالی :
‎۱- اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران
‎۲- جامعه زنان ایرانی مونترال
‎۳- حامیان مادران پارک لاله، در لس آنجلس / منطقه وَلی
‎۴- بنیاد اسماعیل خویی-آتلانتا
‎۵- شبکه همبستگی ملی ایرانیان – فرزنو
‎۶- گروه مدافعان حقوق بشر درفلوریدا
‎۷- انجمن واشنگتن
‎۸- انجمن فرهنگی ایرانیان اتاوا
‎۹- کمیته امریکائیان وایرانیان پیشرو
‎۱۰- کمیته همبستگی با مردمان ایران
‎۱۱- رادیو همصدا ( اتاوا)
‎۱۲- انجمن آرای ایران(دالاس)
‎‎۱۳- دموکراسی و آزادی برای ایران (اریزونا)
‎۱۴- کمیته ایران (بوستن)
۱۵- جامعه اتحادیه دمکراتیک ایرانیان – دالاس
۱۶- دمکراسی سکولار- بوستون
۱۷- کمیته همبستگی با ملت ایران – تورنتو
۱۸- سبز هوستون – هوستون
اروپا:
آلمان:
‎۱۹- بنیاد حمایت دموکراسی و آزادی برای ایران-صدای ایران
‎۲۰- حامیان مادران پارک لاله – مادران صلح دورتموند
‎۲۱- جمعیت پشتیبانی از مردم ایران
‎۲۲- انجمن زنان ایرانی پرتو
۲۳- کانون عکس و فیلم کلوز آپ در کلن
۲۴- همبستگی زنان ـ آخن(المان)
۲۵- ایران آزاد – کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان

‎اتریش:
۲۶- حامیان مادران پارک لاله در وین – اتریش
‎۲۷- جمعیت دفاع از حقوق مردم ایران در اتریش‬
۲۸- کمیته ی دفاع از حقوق بشردر ایران – اتریش
‎۲۹- نسل آزادیخواه ایران
‎۳۰- نهاد دفاع از دمكراسى و ازادى در ايران – نداى ايران

استکلهم:
۳۱- جمعیت پشتییبانی از مبارزات مردم ایران

بلژیک
‎۳۲- اتحاد برای ایران- بلژیک
‎۳۳- فدراسیون یورو پرس- بلژیک

پاریس:
۳۳- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی – پاریس

نروژ
۳۴- کمیته نروژی-ایرانی حمایت از مبارزات مردم ایران

هلند
۳۵- کمیته همکاری سازمان های سیاسی مقیم هلند- هلند

گروه های جهانی :
‎۳۶- ‎همبستگی جهانی برای جامعه سکولار
۳۷- زنان جهان برای زندگی
۳۸- ندا برای ایران آزاد

‎برای آگاهی بیشتر درمورد اکسیون های روز جهانی زن و تمایل به پیوستن به لیست با تلفن ها و پست الکترونیکی زیرتماس بگیرید.
‎‎
۱۶. بلژیک
europerse@gmail.com
www.iranma.org
uasdi.action@gmail.com

آدرس فیس بوک:
روز جهانی زن ۱۷ اسفند

جمهوری خواهان دموکرات و لاییک و جنبش سبز
جمعه ۱٣ اسفند ۱٣٨۹ – ۴ مارس ۲۰۱۱

کیومرث صابغی

آنچه که مرا بیشتر مصمم میکند که تنها از طریق حضور و شرکت است که میتوان جنبشی را پر توان تر و رادیکال تر کرد شکل یابی حرکت های خیابانی از افتضاحات
انتخاباتی ۸۸ تا به امروز است. در پس کم صدا شدن اعتراضات این جنبش، قریب به اکثر قلم زنان سیاسی – حزبی خارج کشور بر این باور شدند که جنبش افول کرد.

به کلامی دیگر تمام شد. خب، مطمئنا امروز همگی خوشحالیم که نه تنها زنده است و پیام دارد، بلکه نترس تر و رادیکال تر از چند ماه پیش به خیابان میاید و رزمنده تراز پیش در مقابل قداره بندان و اوباشان حرفه ای و فارغ التحصیلان مکتب آدم خوری جمهوری اسلامی به سر پرستی مصباح یزدی، می ایستند و حق میستانند. در اینجا امیدوارم طرفداران نظریه “مبارزه مسالمت جویانه” مردم را به خاطر این مبارزه رویاروی دعوت به آرامش نکنند.

قبل از هر چیز باید اشاره کنم که اصلاح طلبان، سر خورده گان، آینده نگران و متحول شدگانی که از شکم جمهوری اسلامی بیرون جهیده اند و بر طاعون فرعونی به
اصطلاح “اسلامی از نوع بد” خامنه ای – احمدی نژادی هشدار میدهند و بر حذر میدارند، فراموش نکنند که اولا چاقو کشان مصباح یزدی – حسین شریعتمداری که
ابزار مصرفی “ولایت فقیه”، و “قانون اساسی” هستند از همان مدرسه ای بیرون آمدند که ناظم هایشان راسا و یا مشورتی زمانی خود بودند و ثانیا به یاد داشته باشند که از طرفداران امروزی خود که پرچم مبارزه جویانه به دست دارند، بسیجی نوع دومی نسازند. وگرنه همان گونه که همه شما امروز از طرف همیاران سابق خود “خائن”،
“منافق”، “فتنه گر ” … خوانده میشوید فردایی نیز در شناسنامه هایتان نوشته خواهید داشت. اگر این مدار در بقیه دنیا کم است و یا نایاب، در ایران سنتی است کهنه و معمول. به شاهنامه مراجعه کنید. شاعر طوس ایرانی را خوب شناخته بود .

اما جنبشی که دگر بار، با رنگ های الوانش، به خیابان آمد و شعار مرگ بر دیکتاتور را یک صدا فریاد میزند، چند خواست اساسی را اعلام میکند:۱
۱-ا این دولت را نمیخواهیم
۲- ما خواهان آزادی هستیم
۳-استبداد بس است
۴-ما حضور داریم
آیا باید و یا میتواند فراتر از آنچه میگوید برنامه داشته باشد؟ به نظر میاید که با توجه به انتخاب بخشی (اقلیت است یا اکثریت نمیدانم) از این جنبش که رهبری سبز را پذیرفته است پاسخ منفی است. خب، در اینصورت آینده این جنبش اگر به همین روال پیش رود (از پیش بینی های عجیب و غریب باید دوری جست) زنده باد موسوی و کروبی است و پذیرش نوع اسلام گرایی اینان، جدا از این که به جایی برسد یا نه. این دو نیز با شفافیت کامل و بدون پرده پوشی جمهوری اسلامیشان را تعریف کرده اند. انتخابش با آنانی که از مذهب تصوری شاعرانه و عرفانی دارند. اما اگر روال این جنبش گونه ای دگر شود، یعنی، رادیکالیسم جنبش به جمهوری خواهی و دموکراسی طلبی بیانجامد، که شانس آن کم هم نیست، در آنصورت آیا ما باید یکسر به سوی سرنگونی سیستم پیش رویم، که در چنان شرایطی با کدام امکانات و تشکلاتی؟ یا اینکه سیاست گام به گام را بچینیم و به زیر پرچم سبز موسوی – کروبی رویم ؟
اینجاست که نقش همه نیروهایی که طرفدار رویه اول کار هستند باید از انزوا و سایه به میدان نور کشیده شود و فعالانه، صرف نظر از موقت جغرافیایی، در قوام بخشیدن به این تاکتیک هم گام شود. بخشی از شاید های اولیه را در دو متن “من و جمهوری خواهان دموکرات و لاییک” و “امکانات و توانایی های جمهوری خواهان دموکرات و لاییک” منتشر در سایت ندای آزادی، آورده ام. در اینجا اشاراتا اضافه میکنم که صرف نظر از اینکه این جنبش موفق به زدودن استبداد گرایی جمهوری اسلامی به شکل امروزیش شود یا نه، راه ما، منعکس در سند سیاسی و بیانیه سیاسی نشست اول پاریس و نشست سوم در بروکسل (به سایت ندای ازدی مراجعه کنید)، تا رسیدن به ایرانی جمهوری، دموکراتیک و سوا از حضور مذهب بر دولت و سیاست، تبلیغ نظر و شریک بودن در مبارزات، چه جنبشی و چه اجتماعی، مردم ایران است. همانگونه که جنبش سبز توانست، بنا به استعدادش، رهبری و تشکل خود را بیابد (بی شک کاری یک ساله و ماجرایی انتخاباتی نبود)، ما هم با همسو شون با هم نظران خود میتوانیم امکانات متجمع شدن و راهیابی های ضروری را آغاز کنیم. آیا این آغاز، عملی دور از همه واقعییت هایی است که جنبش های مردمی را به سقوط دیکتاتورها کشانده است؟ اگر سخت گیر نباشیم کمی منصف و واقع گر، پاسخمان حتما نه است.

همبستگی با خیزش و انقلاب مردم برای عدالت و دمکراسی در منطقه

۱) خیزش و انقلاب مسالمت آمیز مردم در تونس و مصر علیه دیکتاتوری های حاکم و برای نان و آزادی و سرایت آن به دیگر کشورهای منطقه، نشان گر گسترش گفتمان دمکراسی، حقوق بشر و عدالت اجتماعی و برچیده شدن نظام های دیکتاتوری در منطقه است.

۲) این تحولات که در ادامه خیزش میلیونی مردم ایران در پی تقلب انتخاباتی، که به “جنبش سبز” شهرت یافت و سرکوب شد، پیش از همه نشانگر جهانی شدن ارزش های حقوق حقوق بشر و دمکراتیکی است که به یاری شبکه های اینترنتی و گسترش رسانه های ماهواره ای به ویژه نسل جوان را به برچیدن دولت های مستبد در منطقه برانگیخته است.

۳) بسیاری از کشورهای غربی همواره خطر بنیاد گرایی اسلامی و تجربه حکومت های اسلامی ایران و افغانستان را بهانه نادیده گرفتن خواست های مردم و توجیه پشتیبانی خود از تداوم رژیم های دیکتاتوری در منطقه قرار داده اند. تحولات تونس و مصر اما نشان داد بجای تمکین به دولت های فاسد و دیکتاتور مورد حمایت غرب و یا همراهی با اسلام گرایی سیاسی راه سومی هم وجود دارد. انقلاب های مردمی در مصر و تونس نشان دادند آن جا که زنان، جنبش های کارگری، نیروهای دمکرات و باورمند به جدایی دین و دولت و طرفداران حاکمیت آزاد و مستقل مردم حضوری قدرتمند در صحنه می یابند، میتوانند ضمن چالش حکومت های مستبد، سدی در برابر مصادره این خیزش ها توسط گروه های اسلام گرا و یا دیگر نیروهایی اقتدارگرا گردند.

۴) تاکیدات دولت اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران بر اسلامی خواندن تحولات تونس و مصر می تواند تردید در حمایت از این خیزش ها را در میان طرفداران دمکراسی و جدایی دین و دولت دامن زند. حال آن که هردو دولت بیشتر نگران پیامد این خیزش ها در کشورهای خود می باشند. دولت اسرائیل نگران آن است با برهم خوردن ثبات منطقه، از دست دادن رژیم های دوست خود و رشد دمکراسی در منطقه، فشار برای به عقب راندن گرایشات افراطی در کشور و برسمیت شناختن حقوق مردم فلسطین افزایش یابد. جمهوری اسلامی ایران نیز نگران آن است که تحولات دمکراتیک در منطقه در افزایش اعتماد به نفس مردم ایران و اراده و میل شان به برچیدن استبداد دینی و نظام ولایت وفقیه موثر افتد. واکنش تند جمهوری اسلامی ایران علیه فراخوان به حضور مردم برای همبستگی با خیزش و انقلاب تونس و مصر در دوشنبه ۲۵ بهمن در خیابان های تهران گواه نگرانی واقعی رژیم از پیامد این خیزش ها و سرایت آن به ایران است. به ویژه آن که افزایش نارضایتی های اقتصادی و سیاسی در پی گسترش سرکوب و اعدام و سیاست های ویرانگر دولت احمدی نژاد، زمینه شکل گیری خیزش های نوین در کشور را افزایش داده است.

۵) جنبش جمهوری خواهان دمکرات و لائیک ایران ضمن پشتیبانی از این خیزش ها در منطقه و در ایران توجه تمام مردم آزادیخواه را به تجربیات انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران و فرجام دراماتیک آن جلب کرده و بر آن است بدون تغییرات ساختاری، برگزاری انتخابات آزاد، رفع تبعیض و تاکید بر حقوق بشر، جدایی دین از دولت و دست رد زدن به هر نوع اسلام گرایی، فرایند دمکراتیک می توانند عقیم مانده و به شکست انجامد.