با شرکت در تظاهرات روز ۲۲ بهمن و نه به جمهوری اسلامی، به گسترش و پیش روی جنبش دمکراتیک مردم یاری رسانیم!

۲۲ بهمن ۱۳۵۷، روز پیروزی جنبش انقلابی مردم بر دیکتاتوری شاه و برچیدن بساط ستمشاهی در ایران بود. اما این روز نیز، به عنوان سالگرد انقلاب بزرگ بهمن، به وسیله رژیم خمینی که جانشین رژیم شاه شد، همانند دیگر نمادها و دستاوردهای این انقلاب، مصادره یا قلب گردید. از آن پس، ۲۲ بهمن هم، مثل ۱۳آبان یا ۱۶آذر، اساسا تبدیل به نمایش‌های حکومتی و یا راهپیمائی‌های فرمایشی جمهوری اسلامی شد.
با آغاز و استمرار جنبش آزادیخواهانه و حق‌طلبانه مردم از خرداد گذشته، و در شرائط تشدید باز هم بیشتر ممنوعیت‌ها و سرکوبگری‌ها از جانب حکومت در برابر حرکت اعتراضی مسالمت‌آمیز توده‌ها، استفاده از برخی مراسم رسمی و حکومتی، برای گردهمائی و طرح شعارها و خواسته‌ها توسط مردم نیز معمول گردید. چنان که تجمعات و تظاهرات مردمی روزهای «۱۳آبان»، «۱۶آذر»، و یا روز «عاشورا» در شهرهای مختلف، نه فقط موجب برهم خوردن مراسم و نمایش‌های حکومتی و دولتی شد بلکه، به نوبه خود، حضور گسترده مردم معترض و استمرار حرکت اعتراضی آنها را نیز به اثبات رسانده و امکانی برای طرح شعارها و خواسته‌های عدالت‌طلبانه و آزادیخواهانه آنها و نشان دادن مخالفت آشکارشان با استبداد مذهبی حاکم را فراهم آورد.
حضور وسیع مردم در تظاهرات روز ۲۲ بهمن، علیه استبداد و برای آزادی، دمکراسی و عدالت، که همانا خواسته‌های اساسی انقلاب بهمن نیز بوده است، می‌تواند گرامیداشت این روز نمادین را نیز به صاحبان اصلی آن یعنی مردم بازگردانده و گسترش و پیشروی جنبش عمومی جاری سر آغازی برای برچیدن بساط این رژیم باشد.
همچنین حکومت از ۲۲ خرداد به اينسو و به ويژه بعد از تظاهرات روز عاشورا، با تشدید خشونت و دستگیری بیش از هزار تن از فعالين جنبش، اعدام دو نفر از زندانیان سیاسی و اعلام صدور حکم اعدام برای 9 تن دیگر، تمامی تلاش خود را برای ایجاد رعب و وحشت و خانه نشین کردن مردم را به کار می‌برد. سکوت و خانه نشینی مردم، بیش از گذشته جنایتکاران حکومتی را به کاربست خشونت ترغیب خواهد کرد. با حضور در خیابان‌ها و برگزاری تظاهرات، باید نشان داد که مردم مرعوب خشونت‌های حکومت نشده‌اند.

ما از هرگونه اقدام و حرکتی که به تقویت حضور حق‌طلبانه و آزادیخواهانه مردم کمک کند و فرصت و امکان طرح مطالبات دمکراتیک آنها را فراهم کند، کاملا پشتیبانی کرده و با تمامی توان خود در راه نیرومند کردن جنبش مردم تلاش و مبارزه می‌کنیم.

گسترده تر باد مبارزه حق طلبانه و ازادیخواهانه مردم ایران
کمیته مرکزی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
۱۵ بهمن ۱۳۸۸

نویسنده: عمر ايلخانيزاده
برگردان از متن کردی

22 بهمن 1357 شمسي روزیسست كه تا ابد در تاريخ مبارزات مردم ايران ميدرخشد. قيام جسورانه 22 بهمن، تخت و تاج رژيم سلطنتي را در هم كوبيد وبه نظام 2500ساله شاهنشاهي درايران خاتمه داد. در اين روز، توان، اراده و خواست واقعي مردم يك جاجمع شد وبه ميدان آمد. قیام هزاران صحنه حماسي فراموش ناشدني را خلق كرد و يكي از قدرتهاي خاورميانه و سپاهي عظيم و تا بن دندان مسلح و توانمند را به زانو در آورد. قيام بزرگ 22 بهمن نه فقط حکومت پهلوي را درهم پيچيد، بلكه رهبران اسلامي جنبش را نیز مشوش نمود.
قيام با تمام اسلوب، خواست و طرح اپوزيسيون اسلامي آن زمان متفاوت بود. به همين علت بود كه خميني و تمامي كلان آيت الله ها به تكاپو افتادند و فرمان استرداد سلاح و مهمات در دسترس مردم را با فتواهاي رنگارنگ مذهبي، صادر كردند. ارتش در هم شکسته را در آغوش كشيده و سریعاً كميته و نيروهاي خلع سلاح مردم را تأسيس نموده، قواره ارتش را حفظ كرده و مردم را از خيابان و پادگانها راهي منازل كردند. ارتش در هم شكسته بود اما رهبران اسلامي به هر شكلي آن را سد راه اراده و خواست مردم بپاخواسته نمودند. مردمي كه سرمست از پيروزي بر ارتش پرتوان نظام پادشاهي بودند، خوش باورانه پنداشتند كه كار تمام است، به سرعت آرام و رام شدند. جسارت و اراده قيام بدون رهبری 22 بهمن، خيلي زود و در فرداي قيام با تهديد، ارعاب و ضديت رهبران اسلامي روبرو شد. قيام در ميان سرمستي و خوشباوري قهرمانان خود محئ.ئ و زنداني شد و از آن زمان اهداف قيام عقيم ماند، آثار و نتایجش نيز بدون ترديد و دودلي، آماج هجوم و يورش رهبران اسلامي واقع شد. نظام پادشاهي در هم شكست، استبداداسلامي و ارتجاع ميخ خود را كوفته و بنيان حاكميتشان را برمبناي توهم قيام كنندگان استوار ساخته و مستحكم نمودند.
امروز 31 سال از آن روز ميگذرد و اکنون مردم ايران عليه اختاپوسي كه از فرداي قيام بر گرده شان سوار شد، به پا خواسته اند. دوباره مردم روبروي استبداد ايستاده اند.دوره اي نوين، مبارزه اي نوين و راهکاری نوين در دنيا و جامعه تحول يافته ایران، آغاز شده است. اينك كه همگان از تجارب و آموزه هاي قيام 57 ميگويند ، جا دارد كه ما هم به چند نكته اشاره بكنيم كه ويژگيهاي امروز كردستان نيز در آن طرح گردد.
1- اگر مبارزه و قيام 31 سال پيش عمر نظام پادشاهي در آن خاتمه یافت، اینبار بايد بگوييم ، دگرگوني با بودن حكومت جمهوري اسلامي و نظام ولايت فقيه ، محال است. مشخصه، هويت و ويژگي جنبش اين دوره، كنار زدن سيستم جمهوري اسلامي در ايران است. ميدانيم اين نگر ش از همين حالا مخالفيني جدی درميان اپوزيسيون دارد، همانگونه كه حاميان و پشتيبانانش هم زيادند. رهبران اصلاح طلب اسلامي اپوزيسيون، خيلي صريح بانگ تداوم جمهوري اسلامي سر ميدهند . اما بيش از هفت ماه از تظاهرات و مبارزات عمومي میگذرد و ارتقا و گسترش شعارها در راستای كنار نهادن اين رژيم، بيانگر آرزوي مردم برای سرنگوني جمهوري اسلامي است. سران حكومت نيز به دلايل متعدد اقتصادي، سياسي و فكري ، حاضر نيستند جداي ازگزينه حفظ وبقاي رژيم راهي ديگر را بر گزينند.
2- آرزوی مردم، دول منطقه و افكار عمومي جامعه جهاني در جهت رفتن اين رژيم است و کفه ترازو به این سمت سنگيني ميكند، تا جاييكه به عنوان خطر بزرگ امنيتي منطقه از آن نام ميبرند. تمامي نمودارها بر اين حقيقت دلالت دارند كه، جمهوري اسلامي نه ميتواند از اين ايزوله شدن بين المللي خود را برهاند و نه ميخواهد سازشي با بيرون و يا درون داشته باشد، هر كدام ازاين گزينه ها را عامل مرگ خود تلقي ميكند، و برعكس سياست سركوب و عدم سازش را امري بديهي و روتين دانسته و آن را تنها راه نجات خود ميداند.
3- در قيام گذشته ، كردستان تنها بخشي از ايران بود كه با ديد ترديد و گمان به رژيم و نظام آتی نگريسته و بدون هيچ تردیدی در مقابل خميني و رهبران اسلامي ايستاده و پرچمدار شعارهاي دمكراتيك شد و صريحاً مطالبات ملي خود را نیز به ميدان كشيد. بخش چشمگيري از شهرها و روستاهای کردستان از سوي خود مردم اداره ميشدند و مذهب دركردستان هيچگاه نتوانست به عنوان نیروی سیاسی مطرح شود و اگر اسلام سیاسی در گوشه و كنار نمودي مي يافت، خيلي ضعيف و ناتوان و در حاشيه بسر ميبرد و هر روز ضعيف و ضعيف ترميشد. ازاين رو نتوانستند مردم را خلع سلاح نموده و سلطه­ی خود را تثبيت كنند. برعكس جنبش كردستان و مطالباتش بانگ زلال آزاديخواهان ايران شد و کردستان به مستحكمترين سنگر اهداف مورد یورش و در گلو مانده قيام بهمن 57 مبدل گشت. همين ويژگيها بود كه كردستان را خار چشم سران جمهوري اسلامي ايران نمود و اينگونه درندانه مورد يورشش قرار دادند.
اگر در آن زمان در تمامي ايرا گفتمان تأسیس جمهوري اسلامي، هژمونی داشت، در جنبش امروز مردم ايران، انديشه “سكولاريسم” حرف اول را ميزند. اين واقعيت آشكار ما را به این نتیجه میرساند كه اين بار جنبش كردستان شانس اين را دارد كه بتواند اثری كارا و ژرف بر جنبش سرتاسري داشته و حقانيت خود را براي تمامي ملل ايران به ثبوت رسانيده و دگرباره تنها نخواهد ماند. این نکته­ای است که باید تاحد زیادی به مردم کردستان تضمین دهد.
4- نكاتي كه فوقاً مورد اشاره قرار گرفتند، بيانگرآنند كه موضع و برخورد به جنبش دمكراسي خواهي امروزايران، ازسوي مردم كردستان نيازي عيني و مبرم است. به باورما اين اعلام موضع، بايد دومحور مهم ومشخص را دربرگيرد كه عبارتند از: اول: مردم کردستان با روشني و صراحت خواستهاي ملي خود را فرموله نموده واعلام نمايند. البته اين مطالبات براي كسي نا آشنا وغريب نيستند، بايد درطرح و مطالبه آنها پيگير و جدي باشيم. طرح این خواستها را امرعمومی تلقي نموده وهيچكس و جرياني به ميل خود قادربه عدول ويا پشت گوش انداختن آنها نباشد. دوم كردستان بايد قورس و قایم بر كسب آزادیها و حقوق دمكراتيك و انساني متعارف و شناخته شده در دنياي مدرن و دمکراسیهای امروز جهان پافشاري نمايد. اساسي ترين این خواستها را به پلاتفرم و اهداف مشترك همه اپوزیسیون ایرانی تبديل نموده و پيگيربودن خود براي تحقق آنها را به همگان اعلام نمايیم. براي تثبيت اين دو محور وظيفه همه ماست كه با اقدام عمومي و نمايشات اعتراضيِ مدني، توجه همه مردم ايران را به سوي كردستان جلب نمائيم. تنها در چنين حالتی است كه جنبش كردستان با وزن وسنگيني خود به ميدان خواهد آمد. ما نميتوانيم ونبايد تنها يكي ازاين دومحوررا برجسته کنیم، و يا بدون توجه به اعتراضات عمومي اجتماعي، چنين بپنداريم كه فريادمان شنيده شده و بهاي درخور و شايان به آن داده خواهد شد.
5- امروز كردستان ميتواند هم نقش اساسي و مهم در اعتراضات دمكراسي خواهي درايران ايفا نمايد و هم براي كسب حقوق ملي خود گام اساسي بردارد. دو دليل عمده براي اين مهم می بینم. اول اينكه مردم كردستان 31 سال است كه دربرابر اين حاكميت ديكتاتورمقاومت ميكند واگرچه دارا ي فرازوفرود خاص خود بوده، اما تسليم نشده است. اين ايستادگي اتوريته اي معنوي به كُردستان بخشيده به شكلي كه در ميان تمام آزاديخواهان ايران جایگاهی ويژه دارد. دوم اینکه مردم كُردستان هيچ توهم و ترديدي نسبت به هيچكدام ازجناحهاي حاكميت جمهوري اسلامي نداشته و ندارند و گاه زمانی است كه حساب خود را با آنها روشن كرده­اند. رمز اتحاد و يكپارچگي كردستان در مقابل رژيم اسلامي هم در همين روشن بینی عمومی است . در جنبش کردستان رويكرد “اصلاح طلبي اسلامي” فاقد وجاهت، پايگاه و موقعيت است و در اين سرزمین هيچ جنبش مذهبي شانس تفوق برجنبش رهايي ملي و دمكراسي را ندارد.
كردستان مي تواند تكيه گاه و پرچم دار مطالبات ملي ساير ملل تحت ستم ايران باشد و جنبش امروز ايران را توانمندتر و پر محتوا تر نمايد.
عليرغم وجود فاكتورهاي مهم مذكور، بايد بگوئيم كه جايگاه و نقش كردستان وتثبيت موقعيت كُرد تنها درگروهمبستگي وهمصدايي اش است. بويژه هماهنگي احزاب سياسي واقدام مشترك ميتواند اين گره كورها را بگشايد. معتقديم هيچ طرفي نبايد به تنهايي به ميدان برود و يا با پيش كشيدن اختلاف نظر وتفاوت سليقه، نبايد منافع و مصلحت عمومي را فراموش كنيم. لذا اولين گام تلاش براي انجام “ديالوگ” داخلي جنبش كُردي برسردو محورمطروحه فوق است. ما ،”كومه له زحمتكشان كردستان” كار براساس حفظ پرنسيبهاي بيان شده را پيشتر از ائتلاف و همپيماني خارج از كردستان قرار ميدهيم و اين را موضعي شايسته براي تمامي نیروهای سیاسی ميدانيم که وزنه کردستان را سنگینتر خواهد نمود . از اين رولازم است از سرباز کردن شکافها ميان جريانات سياسي بپرهیزیم و با تكيه بر روي اشتراكات موجود، مبنا و اساس همكاريهاي آينده را پي ريزي نمائيم.

“شکوفه منتظری”

با وجود اینکه محمود احمدی نژاد بحث تبادل سوخت اورانیوم را پذیرفته است اما برخی کشورهای اروپایی نسبت به این مساله
تردید داشته ومعتقدند که هدف جمهوری اسلامی از این بحث خرید زمان است.

“برنارد کوشنر”، وزیر امور خارجه فرانسه روز چهارشنبه ۱۴ بهمن (۳ فوریه) در این مورد به خبرنگاران گفت که برداشت شخصی او از موضع گیری تازه آقای احمدی نژاد این است که “آنها در تلاش اند تا زمان بخرند”.
کوشنر همچنین افزود که او “‘گیج” شده است و حتی تا حدی در این مورد “بدبین” است.
“گیدو وسترولا”، وزیر امور خارجه آلمان هم در واکنشی مشابه گفته است: “در سال های اخیر در پرونده هسته ای ایران شاهد مانورهای زیادی از سوی این کشور بوده ایم، به همین دلیل است که باید اقدامات عملی آنها را در نظر بگیریم، نه حرف ها را”
در همین حال آمریکا اعلام کرد: تهران پيشنهاد رسمی خود در اين زمينه را به آژانس بين المللی انرژی اتمی ارائه کند.
در واکنش به اين اظهارت ،مايک هامر، يک مقام کاخ سفيد، گفت: “اگر اظهارات احمدی نژاد موضع جديد ايران است ما منتظر می مانيم تا ايران به آژانس بين المللی انرژی اتمی اطلاع دهد”.
هامر از پيشنهاد آژانس برای مبادله اورانيوم غنی شده و تبديل آن به ميله سوختی به عنوان پيشنهادی عادلانه ياد کرد.
در همین زمینه، فيلیپ کراولی، سخنگوی وزارت امور خارجه آمريکا، نيز اظهارات احمدی نژاد را «مبهم» دانست.
آقای کراولی گفت: ما می خواهيم اقدام عملی ببينيم و نه فقط حرف.
در همین راستا علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران تاکید کرده است که گفت و گوی هسته ای با غرب ادامه دارد و هنوز “توافق نهایی” در این زمینه حاصل نشده است.
از طرفی روسیه و بریتانیا این اظهارات را نشانه ای از امکان توافق ایران با پیشنهاد سال گذشته گروه ۱+۵ دانستند.
“سرگی لاوروف”، وزیر امور خارجه روسیه به خبرنگاران گفت: “اگر ایران آماده بازگشت به توافقنامه نخست باشد، ما فقط می توانیم موافقت خود را با این موضوع اعلام کنیم”.
محمود احمدی نژاد در یک سخنرانی تلویزیونی گفت که از نظر او تبادل سوخت ۳ و نیم درصد ایران با سوخت ۲۰ درصد اشکالی ندارد.
وی ادامه داد: حتی اگر ما سوخت ۳ و نیم درصد را در اختیار آنها قرار دهیم، مشکلی وجود ندارد. البته برخی ها در داخل سر و صدا کردند و گفتند که آنها سوخت را می گیرند و سوخت نمی دهند. ما پاسخ دادیم که اگر ندهند چه می شود؟
طرح پیشنهادی آژانس در مورد تبادل سوخت هسته ای با ایران بر اساس گفت و گوهای گروه ۱+۵ با نمایندگان ایران در ژنو تنظیم شده بود.
نمایندگان ایران ابتدا در روز اول اکتبر ۲۰۰۹ در ژنو به طور اصولی با این طرح موافقت کرده بودند، اما ایران بعدا با جزئیات این طرح مخالفت کرد و هنوز آن را نپذیرفته است.
در طرح اولیه که از سوی آژانس بین الملی انرژی اتمی مطرح شده بود، پیشنهاد شده بود که بخش اعظم ذخیره اورانیوم غنی شده ایران به منظور کاستن از نگرانی های غرب در مورد احتمال استفاده از آنها در یک برنامه نظامی احتمالی، از ایران خارج شود.
از طرفی هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا از اقدامات ایالات متحده برای تقویت توانایی دفاعی متحدان خود در خلیج فارس در شرايطی که جمهوری اسلامی به درخواست های بين المللی برای محدود کردن برنامه هسته ای خود بی اعتنا باقی مانده است، حمايـت کرد.
کلینتون روز چهارشنبه گفت آمریکا باید از امتناع جمهوری اسلامی ایران در برآورده کردن تعهدات خود به شورای امنیت سازمان ملل و آژانس هسته ای سازمان ملل متحد، آگاه باقی بماند. وزير امور خارجه آمريکا اين نظرات را پس از دیدار در واشنگتن با شیخ خالد بن احمد آل خلیفه وزیر امور خارجه بحرین، ابراز داشت.
در خبری دیگر در پی اقدام ایران در پرتاب یک موشک تحقیقاتی حامل یک “کپسول زیستی” به فضا که آن را موفقیت آمیز توصیف کرد، آمریکا می گوید که این پرتاب را یک عمل “تحریک آمیز” قلمداد می کند.
بیل برتون معاون سخنگوی کاخ سفید روز چهارشنبه گفت که دولت باراک اوباما هنوز درحال بررسی گزارش های مربوط به این پرتاب است.اما او افزود که چنین اقدامی از سوی ایران یک “عمل تحریک آمیز” خواهد بود.
فرانسه نیز گفت خبر پرتاب این موشک را با “نگرانی زیاد” دریافت کرده است.
یک سخنگوی دولت فرانسه در پاریس گفت: “اعلام این خبر تنها نگرانی جامعه جهانی را تشدید می کند زیرا ایران به موازات آن درحال توسعه یک برنامه اتمی است که هیچ گونه هدف غیرنظامی قابل تشخیصی ندارد.”
پیشتر دنیس بلر، بلندپایه ترین مقام اطلاعاتی آمریکا گفته است، ایران همچنان همه گزینه‌ها برای دستیابی به بمب اتمی را حفظ می کند و علیرغم بحران داخلی، سیاست خارجی اش تغییر نکرده است و برای افزایش نفوذ در منطقه خاورمیانه تلاش می کند.
این دریاسالار بازنشسته روز سه شنبه (2 فوریه) نظر مشترک 16 سازمان اطلاعاتی ایالات متحده درباره اوضاع ایران را به مجلس سنا اعلام کرد.
او به کمیته اطلاعاتی سنا گفت، ایران همه گزینه‌ها برای تولید یک بمب اتمی را حفظ کرده است و در آینده موضع نهایی اش درباره تولید چنین سلاحی بر اساس ملاحظات سیاسی، بین المللی و امنیتی خواهد بود نه قابلیت های فنی.
به گفته دنیس بلر، ایران قابلیت علمی و صنعتی آن را دارد که طی “چند سال آینده” مقدار کافی اورانیوم غنی شده برای تولید یک بمب اتمی تولید کند.
جمهوری اسلامی بارها با رد چنین اتهام هایی، تاکید کرده که تمام فعالیت های اتمی اش صلح آمیز است.
دنیس بلر صراحتا نگفت که ایران چند سال با سلاح هسته ای فاصله دارد. اظهارات او محرمانه نبود هرچند وی بطور خصوصی و محرمانه نیز اطلاعات بیشتر در اختیار اعضای کمیته سنا قرار می دهد.
دنیس بلر با استناد به گزارش اخیر آژانس بین المللی انرژی اتمی گفت که حداقل نیمی از حدود 8000 دستگاه غنی سازی اورانیوم- سانترفیوژ – در تاسیاست نطنز ظاهرا به دلیل مشکلات فنی فعال نیستند و ایران حدود 1800 کیلوگرم اورانیوم غنی شده با غلظت پائین در اختیار دارد.
اورانیومی که حدود 90 درصد غنی شود در ساخت سلاح اتمی کاربرد دارد.
این مقام آمریکایی پیش بینی کرد که در صورت تولید سلاح هسته ای در ایران، این کشور از موشک بالستیک برای حمل آن ها استفاده کند.
این مقام آمریکایی همچنین با اشاره به اوضاع اقتصادی ایران گفت، سازمان های اطلاعاتی آمریکا معتقدند که تشدید تحریم ها بر اقتصاد ایران اثر “منفی” خواهد گذاشت.
در حالیکه ژنرال دیوید پتریوس درباره پیامدهای حمله احتمالی به تاسیسات اتمی ایران هشدار داده، رابرت گیتس، وزیر دفاع ایالات متحده تاکید کرده که تحریم های “شدیدی” در پیش روی ایران است.
ژنرال پتریوس، فرمانده نظامی آمریکا در مناطق خاورمیانه و آسیای میانه روز چهارشنبه (۳ فوریه) این امکان را مطرح کرد که دولت ایران از هرگونه حمله نظامی به مراکز اتمی اش برای تحریک احساسات ملی مردم به نفع خود استفاده خواهد کرد.
او در مصاحبه اختصاصی با خبرگزاری رویتر، گفت که نفوذ سپاه پاسداران در ایران رو به افزایش است و حکومت بیش از همیشه برای حفظ قدرت به حمایت نهادهای امنیتی نیاز دارد.
ژنرال دیوید پتریوس پیشتر گفته بود که ارتش آمریکا جوانب حمله احتمالی به مراکز اتمی ایران را بررسی کرده است و توانایی این کار را دارد.
اما چین می گوید بحث درباره اعمال تحریم های احتمالی بر ایران، وضع را پیچیده می سازد و از پیشرفت دیپلماسی جلوگیری می کند.
وزیر امور خارجه چین روز پنجشنبه در جریان دیداری از فرانسه گفت تهدید ایران به تحریم ها مانع از آن است که کوشش برای یافتن یک راه حل دیپلماتیک به جایی برسد.
کشورهای غربی در کوشش برای وادار ساختن ایران به مذاکره درباره بلند پروازی های اتمی خود، سعی دارند چهارمین دور تحریم های سازمان ملل متحد را برآن تحمیل کنند.
در خبری دیگر خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی خبر داده که” کوین راد”، نخست وزیر استرالیا، اعلام کرده است چندین محموله به مقصد ایران به دلیل نگرانی از احتمال کاربرد آنها در برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی بازرسی شده‌اند.
به گفته وی، این بازرسی‌ها در چارچوب مقررات وزارت دفاع استرالیا و با هدف جلوگیری از گسترش مواد و تجهیزاتی صورت گرفته است که قابلیت کاربرد در ساخت جنگ‌افزارهای کشتار جمعی را دارند.
کوین راد با اشاره به این که از سه مورد بازرسی کشتی‌ها به مقصد ایران مطلع شده است افزود: “وزارت دفاع استرالیا در مورد ایران در چارچوب قوانین و بسیار مناسب عمل کرده است”.
با این حال نخست وزیر استرالیا از اعلام این که کشتی‌های بازرسی شده حامل چه چیزی بوده و بازرسی از آنها چه زمانی صورت گرفته است خودداری کرد.
پیشتر برخی از روزنامه‌های استرالیایی با انتشار خبر بازرسی از چند کشتی به مقصد ایران در آب‌های استرالیا نوشته بودند که یکی از این کشتی‌ها حامل پمپ‌هایی بوده است که قابلیت استفاده در سیستم خنک‌کننده تاسیسات هسته‌ای ایران را دارند.
بر اساس قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل متحد، کشورهای عضو این سازمان می‌توانند محموله‌های به مقصد ایران را در صورت لزوم متوقف و بازرسی کرده و مواد و کالاهایی را که قابلیت کاربرد در برنامه تسلیحاتی و هسته‌ای جمهوری اسلامی دارند توقیف کنند.

“جنایت علیه بشریت” این درد مشترک را فریاد کن!

به مردم آزادی خواه و عدالت طلب سراسر ایران و جهان
به خانواده های جان باختگان جنبش اخیر و دهه ۶۰

باز هم دو جوان بی گناه دیگر به نام های محمدرضا علی زمانی و آرش رحمانی پور را به جرمی واهی در ارتباط با ” انجمن پادشاهی ایران”(اساساً وجود چنین انجمنی قطعی نیست) و در ارتباط با وقایع پس از انتخابات به اتهام “محاربه” به اعدام محکوم کردند و در سحرگاه روز پنج شنبه هشتم بهمن ماه، به دار آویختند. در حالیکه بر اساس شواهد این دو جوان را سه ماه قبل از انتخابات دستگیر کرده بودند.
همچنین مطلع شدیم که رژیم جمهوری اسلامی نه تن دیگر از جوانانی که در اعتراضات خیابانی علیه رژیم دستگیر شده اند، به مرگ محکوم کرده است. علاوه بر این ده ها تن دیگر از معترضین و مخالفین این نظام در زندان های سراسر ایران و بویژه در کردستان در زیر شکنجه و در خطر مرگ قرار دارند.
به هوش باشیم و صدای اعتراضمان را بلند و بلندتر کنیم و نگذاریم که این جنایات دوباره تکرار شود.
امروز جنبش مردم ایران به مرحله ای سرنوشت ساز از مبارزات خود نزدیک شده است. سی و یک سال پیش شاه رفت و حکومت اسلامی انقلاب مردم را با دروغ و ریا مصادره کرد و قدرت را به دست گرفت. پس از چند سال اول انقلاب که مبارزات هنوز شکل علنی داشت، جنگی خانمان سوز به راه انداخت تا بتوانند صدای اعتراض مردم را به بهانه دفاع از حریم کشور به شدت سرکوب کند. در دهه 60 بسیاری از نیروهایی را که در پیرروزی انقلاب شرکت داشتند را به زندان ها انداخت و تحت شدیدترین شکنجه ها قرار داد و برخی را نیز به جرم “محاربه” و یا “مرتد” به اعدام محکوم و سربه نیست کرد. ولی امروز شرایط مبارزه مردم با آن روزها تفاوت اساسی دارد. جمهوری اسلامی دیگر نمی تواند جوانان و مردم بیگناه را بی سر و صدا به زندان ها بیاندازد، تحت شدیدترین شکنجه ها قرار دهد، سر به نیست کند و موضوع را لاپوشانی کند. در آن زمان حکومت توانست میان مردم و نیروهای سیاسی فاصله بیاندازد و هر نوع صدای اعتراضی را سرکوب کند و سبعانه ترین جنایات را در سکوت مطلق مرتکب شود و بهترین جوانان این مرز و بوم را در تابستان سال ۶۷ در دادگاه های چند دقیقه ای به مرگ محکوم و تیرباران کند و یا به دار بیاویزد. آن زمان تنها خانواده ها بودند که به تنهایی ولی در کنار هم پیگیر مسایل و مشکلات خود بودند. امروز هر یک نفر که کشته می شود هزاران نفر مدعی دارد. فقط خانواده های آنها نیستند که نسبت به موضوع اعتراض دارند بلکه تمامی مردم ایران و بسیاری از مردم سراسر جهان نسبت به این جنایات اعتراض می کنند. امروز جمهوری اسلامی دیگر به راحتی نمی تواند اتهام و جرم برای زندانی بتراشد و بدون سر و صدا به جنایات خود ادامه دهد. امروز حاکمان اسلامی دیگر نمی توانند با تهمت هایی که می زنند مردم را ساکت کنند و مردم به تنگ آمده از استبداد و ستمگری را خاموش کنند. امروزه مبارزات مردم مرتباً به روز می شود و اشکال نوین تری به خود می گیرد. اگر در زمان انتخابات فقط صدای اعتراض مردم برای ” رأی من کو؟” شروع شد ولی امروز سطح مبارزات مردم ارتقا یافته و خواهان نابودی دیکتاتوری هستند. امروز مردم در گروه ها و دستجات متفاوت(کارگران، دانشجویان، زنان، معلمان و …) از ابعاد مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، حقوقی و فرهنگی صدای اعتراض، آزادی خواهی و عدالت طلبی خود را به گوش مردم سراسر ایران و جهان می رسانند.

تفاوت کشتار دیروز و امروز حاکمان اسلامی

رژیم در دهه ۶۰ برای تثبیت خود دست به کشتارهای وحشیانه هزاران زندانی سیاسی زد و هر صدای اعتراضی را در نطفه خفه کرد ولی امروز از سر ترس و برای جلوگیری از سقوط خود شوهای تلویزیونی راه می اندازد، اعتراف گیری می کند و دست به کشتار می زند و به خوبی می داند که شمارش معکوس شروع شده و دیگر زمان زیادی برای ماندنش نمانده است. اشتباهی که رژیم امروز مرتکب می شود این است که در آن روز با جدا کردن نیروهای سیاسی و خفه کردن صدای مردم و نرسیدن خبر اعدام ها به مردم، توانست سال ها حکومت کند ولی امروز دیگر نمی تواند. هم اکنون شاهدیم که برای اعدام این دو جوان دهها اعلامیه و اطلاعیه همدردی و صدای اعتراض بلند شده است. تمام مردم دنیا از آن مطلع شده اند و با خانواده این جان باختگان ابراز همدردی می کنند. رژیم جمهوری اسلامی دیگر نمی تواند با خیال راحت انسان های بیگناه را به چوبه های دار بسپارد و آسوده سر بر بالین بگذارد. امروز تمامی حرکات رژیم زیر ذره بین است و بلافاصله هر حرکتی به تمامی دنیا مخابره می شود. نیازی به خبرنگار و روزنامه نگار رسمی و خبره نیست. مردم خود رسانه هستند و بلافاصله تمامی اخبار و فجایع را به گوش تمامی مردم ایران و جهان می رسانند.

تفاوت حرکات دیروز و امروز مردم

امروز مبارزات مردم همه گیر شده است و فقط نیروهای سیاسی نیستند که جلوی رژیم ایستاده اند و به همین دلیل حکومت دیگر نمی تواند در سکوت به جنایات خود ادامه دهد. دیگر خانواده های زندانیان سیاسی تنها نیستند؛ دیگر خانواده های کشته شدگان تنها نیستند؛ دیگر مادران داغدار و عزادار تنها نیستند؛ امروز خانواده های محمدرضا، آرش، فصیح، احسان، کیانوش، ندا، اشکان، سهراب و … تنها نیستند و تمامی مردم با آنها همدردی و همراهی می کنند؛ امروز مردم دیگر به دنبال رفتن یک دیکتاتور نیستند و بر علیه دیکتاتوری مبارزه می کنند؛ امروز مردم در کنار یکدیگر می ایستند و بر علیه استبداد مبارزه می کنند، امروز مردم به چشم خود می بینند که رژیم در خیابان و زندان ها چه جنایاتی مرتکب می شود و با دروغ و ریا برای حفظ خود دم از اسلام می زند؛ امروز دیگر همه مردم در کوچه و خیابان می دانند که در سال های سیاه دهه 60 و بخصوص در اعدام های جمعی سال ۶۷ در سیاه چال های رژیم چه بر سر جوانان آوردند و بر خانواده های جان باختگان چه رفته است؛ امروز مردم مصمم تر از همیشه می خواهند به خواسته های خود دست یابند و به عینه شاهدیم که هیچ چیزی نمی تواند آنها را از تصمیم خود منصرف کند. امروز مردم حاضرند هر فشاری را تحمل کنند تا به خواسته های خود دست یابند.
ما جمعي از خانواده هاي جان باختگان دهه ۶۰، ضمن محكوم كردن جنايات اخير جمهوري اسلامي، بر اين ايده پاي مي فشاريم كه تمامي اين جنايات سي و یک ساله “جنايت عليه بشريت” بوده است و بايستي در يك دادگاه مردمي محاكمه شود. همچنین از تمامي مردم ايران و سراسر جهان، بخصوص خانواده هايي كه در جريانات اخير مورد ظلم و تعدي جمهوري اسلامي قرار گرفته اند مي خواهيم كه اين درد مشترك را با هم فرياد زنيم و براي رسيدن به خواسته ها و مطالبات زیر تا رسيدن به نتيجه از پاي ننشينيم.
۱‍. پی گرد و محاکمه‌ی مسببین کشتارهای دهه‌ی شصت،(به ویژه اعدام‌های دسته‌جمعی سال ۶۷) و همچنین مسببین سرکوب، کشتار، شکنجه، تجاوز و اعدام های حوادث اخیر
۲. اعلام اسامی دفن شدگان دهه‌ی شصت در گورستان خاوران و اعلام اسامی کشته‌شدگان و زندانیان وقایع اخیر
۳. آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی
۴. الغای اعدام برای هر جرمی و شکنجه تحت هرعنوانی
۵. دریافت کیفرخواست محکومین سیاسی و اعدام شدگان در طی این سی و یک سال و افشا‌ی علت اعدام آنان
۶. دریافت وصیت‌نامه‌‌اعدام شدگان
۷. به رسمیت شناختن محل دفن اعدام شدگان سی‌ و یک سال حاکمیت اسلامی در تهران و شهرستان‌ها و تحویل بدون قید و شرط کشته شدگان حوادث اخیر به خانواده‌ها و اجازه‌ی برگزاری مراسم در منازل و یا سر خاک این کشته شدگان
۸. اجازه‌ی گذاشتن سنگ برقبر کشته شدگان
۹. پیگرد ومحاکمه‌ی آمرین و عاملینی که اقدام به تخریب خاوران و گورستان‌های مشابه در تهران و سایر نقاط ایران کرده و به آزار خانواده‌ها درطی این سال‌ها پرداخته و می پردازند،
۱۰. بازگرداندن حقوق شهروندی خانواده‌ها و متوقف کردن هرگونه محدودیت و محرومیت اجتماعی، سیاسی، فرهنگی واقتصادی در مورد آنان… و
۱۱. پذیرش و حفظ گورستان خاوران و گورستان‌ها و یا قبرهای مشابه در تهران و سایر نقاط کشور به عنوان سندی تاریخی از جانب نهادهای محلی و بین‌المللی
۱۲ بهمن ۱۳۸۸

چهارشنبه ۱۴ بهمن ۱٣٨٨ – ٣ فوريه ۲۰۱۰

پیام تسلیت و همدردی با خانواد سیفی

با اندوه بسیار با خبر شدیم بانو شوکت فرزانه (شوکت سیفی) در پی سال ها بیماری، روز یکشنبه یازدهم بهمن ماه، در شهر گرگان درگذشته است. شوکت فرزانه آموزگاری دانش آموخته و بیدار دل بود که آموزگاری مدرسه را پس از ازدواج وانهاد تا آموزگار راه زندگی و انساندوستی فرزندان خود شود.

فرزندان او علاقمند به دانش و علم پرورش یافتند و از میان ۹ فرزند او، ٨ تن از آنان، به دلیل حضور در مبارزات آزادی خواهانه مردم ایران، یا در رژیم شاهنشاهی و یا در حکومت اسلامی دستگیر و زندانی شدند. بانو شوکت سیفی از آغاز دهه پنجاه خورشیدی به بعد، پشت در زندان های اوین و قصر و کمیته در تهران و نیز زندان های گرگان و ساری و مشهد در جستجوی فرزندان مبارز خود، سختی های بسیار کشید. او در شمار مادرانی بود که در خانه هاشان با مهر و بزرگواری مادرانه، همیشه به روی یاران و همرزمان پرشمار و پر شور فرزندانشان باز بود و همه زندانیان سیاسی رها شده و همه پیوستگان به مبارزه را، همچون فرزندان خویش، عزیز می داشتند.
ما درگذشت بانو شوکت سیفی، مادر بیدار دل و دانش دوست مان را، به خانواده سیفی و خویشان و آشنایان و نزدیکان آنان تسلیت می گوئیم و در این روزهای اندوهبار خود را همراه و در کنار آنان می دانیم.

رئوف کعبی، نادر عصاره، ناصر رحیم خانی، نسیم خاکسار، هایده قهرمانی، بهمن امینی، ثریا علیمحمدی، علی مختاری، پرویز قلیچ خانی، رضا دقتی، منوچهر دقتی، سهیل رسولی، بهزاد کریمی، ژینوس پزشکی، پرویز نویدی، هبت غفاری، ذبیح موسوی، مریم اسکندانی، قادر اسکندانی، شهرزاد چگنی، منصور انصاری، بهروز خسروی، فرهمند رکنی، محمود بهنام، مهدی اخوان، خاطره معینی، رحمان ساکی، فرزانه فروغی، کامبیز فروغی، ملیحه فرهنگ، مقصود کاسبی، رضا اکرمی، فرزانه عظیمی، مسعود فتحی، مصطفی مدنی، فخری زرشگه، محمد اعظمی، میر شجاع ملکوتیان، شهلا هوشیار، اکبر سوری، ف- تابان، میهن جزنی، حجت کسرائیان، مهدی فتاپور، سیمین اصفهانی، مسعود فراز، مهران اعظمی، شهرام قنبری، بهروز خلیق، ناصر مهاجر، هوشنگ کشاورز، ناصر پاکدامن، هدایت اله متین دفتری، رضا مرزبان، نرگس کریمی، علی کریمی، فرهنگ قاسمی، رضا ناصحی، شهاب فیضی، شهلافیضی، شهلا شفیق، شیدا نبوی، حماد شیبانی، توران دانا، ایران انصاری، پوران انصاری، فردوس میرآبادی، محسننژاد، فرشته قریشی، علی حجت، رسول آذرنوش، مسعود علوی بحرینی، شیدان وثیق، مهرداد درویش پور، وجیه قاسمی، کمال بایرام زاده، اصغر اسلامی، عباس عاقلی زاده، حیدر تبریزی، اقدس جاویدی، سیروس جاویدی، ایرج نیری، عفت قلی زاده، سودابه کسرائیان، سیروس کسرائیان،…

چهارشنبه ۱۴ بهمن ۱٣٨٨ – ٣ فوريه ۲۰۱۰

اطلاعیه
کمیته دفاع از زندانیان سیاسی ایران – برلین
کانون پناهندگان سیاسی ایرانی – برلین

بار دیگر نمایندگان رژیم جمهوری اسلامی ایران می خواهند در سالگرد قیام 22 بهمن 1357 مردم ایران به عوامفریبی افکار عمومی پرداخته و “سالگرد تاسیس ” خود را در آلمان هم جشن بگیرند.

آزادیخواهان!
مردم ایران برای رسیدن به آزادی های سیاسی – اجتماعی بر علیه دیکتاتوری سلطنتی مبارزه کرده و سرانجام با قیام خود در 22 بهمن 1357 نظام سلطنتی ایران را سرنگون کردند اما رژیم جمهوری اسلامی جایگزین نظام سلطنت شد و از ابتدای به قدرت رسیدنش با پس گرفتن دستاوردهای قیام مردم ایران، با اجرای قوانین ضد انسانی – زندان، شکنجه، اعدام، ترور و سنگسار- به سرکوب مبارزات مردم پرداخت. آخرین نمونه، اعدام محمدرضا علی زمانی و آرش رحمانی پور در ٨ بهمن ١۳٨٨ به اتهام محاربه است که در زندان اوین به دار آویخته شدند. هم اکنون بیش از 63 زندانی سیاسی – عقیدتی در خطر اعدام قرار دارند.

با گردهمائی گسترده خود در کنار دیگر نیروها

– برای دفاع از جنبش دمکراتیک مردم ایران
– برای آزادی همه زندانیان سیاسی – عقیدتی
– برای لغو مجازات اعدام، سنگسار و منع شکنجه
– برای جدائی دین از حکومت
– برای برابری جنسیتی
– برای لغو حجاب اجباری
– برای تحقق آزادی های بی قید و شرط سیاسی ، آزادی بیان، تشکل و اجتماعات
– برای خواست محاکمه سران رژیم جمهوری اسلامی ایران به جرم جنایت علیه بشریت

گرد هم می آئیم.

زمان : سه شنبه، 9 فوریه 2010، راس ساعت 17
Hotel Maritim, Stauffenbergstraße 26
اتوبوس 200، ایستگاه میکه لانجلو، نزدیک فیلارمونی