کانون نویسندگان ایران
در روزهای اخیر گیتی پورفاضل، نویسنده، حقوقدان و عضو کانون نویسندگان ایران و سه تن دیگر از امضا کنندگان نامه؛ شهلا جهان بین، زهرا جمالی و شهلا انتصاری هریک به ۲۷ ماه زندان محکوم شدند.
کانون نویسندگان ایران بدون داوری در بارهی محتوای نامه، حکمهای صادره را محکوم میکند و خواستار لغو احکام زندان نویسندگان نامه است.
ما، به سهم خود، شهروندان و اقشار مختلف: زنان، دانشجویان، کارگران، زحمتکشان، فرودستان، اقلیتهای قومی/ملی… را فرامیخوانیم که با هر شیوهای که خود مناسب تشخیص میدهند چون اعتراضات و تظاهرات خیابانی، اعتصابات، نافرمانیهای مدنی، خالی گذاردن خیابانها و حوزههای رأیگیری… دست به تحریم و افشای “انتخابات” در ایران زنند و از این راه به گواهان آشکار و نمایانِ ورشکستگی و عدم مشروعيت نظام استبداد دينی بدل شوند و با شعارها آزادی، جمهوری، دموكراسی و جدایی دولت و دین در سراسر كشور، برچيدن نظام جمهوری اسلامي را فرياد كنند.
همبستگی برای آزادی و برابری در ايران
خلوت نگهداشتن حوزههای رای گیری و خالی گذاشتن صندوقهای رای، به سود آزادی، به سود حاکمیت مردم و در جهت تشديد مبارزه عليه استبداد حاکم و تقويت جنبش هاي اجتماعي و جنبش اعتراضي سراسري و به زیان استبداد حاکم است.
با عدم شرکت در اين انتخابات فرمايشي، اعتراض خود را عليه عدم کارآئي، فساد، رکود اقتصادي، تورم، بيکاري، فقرفزاينده، اختناق و سرکوب، عليه سياست خارجي ماجراجويانه و تنش زا که به افزايش خطر جنگ و تشديد تحريم هاي اقتصادي انجاميده است، اعلام کنيد.
فرامرز دادور
بنا بر شعارهایِ اولیه در دورانِ انقلابِ آزادیخواهانه و ضد سلطنتی در 1357، قرار بود کهِ دمکراسی، عدالتِ اقتصادی و نهایتآ حاکمیتِ مستقیمِ توده ها مستقر شود و مردم قادر باشند که آزادانه در امور جامعه شرکت نمایند. اما متاسفانه وضعیت کنونی در ایران نشان میدهد که برعکس، روند سیاسی و اجتماعی به قهقرا رفت و نظامی با مشخصاتِ سرمایه داریِ عقب افتاده، تحت سلطهِ رژیمی سرکوبگر و فاسد بر رویِ کار است. سوال عمده در مقابل کنشگرانِ دمکرات و بویژه جریاناتِ چپ و حامیانِ آنها در جنبشهایِ اجتماعی این است که هم اکنون چه باید کرد؟
امین بیات
رژیم جمهوری اسلامی در کلیتش از اقدامات سازمان یافته و متحد کارگران، دانشجویان ، معلمان، جنبش زنان بیکاران، گرسنگان، مال باختهگان و… ترس واهمه ووحشت دارد و بخوبی به نیروی عظیم اعتصابات کارگری و اعتراضات ورکود سیاسی و اقتصادی واقف گشته وتلاش مذبوهانه با دستگیری ، زندان و شکنجه آخرین مقاومت خود را سازمتندهی میکند که متحدا باید این مقاومت را در هم شکست و در انتخابات شرکت نکرد.
محمد حسین صدیق یزدچی
امروز و در پی سقوط های بیشمار سیاسی وفکری یک سدهء اخیر، امّا در جای جای ایران نسبت به تغییر سیاسی و گذر از سنت فکری دین مدار و استبدادهای تاریخی پنهان و آشکار، خیزشی به چشم می آید. بنظر می رسد که امروز ایرانیان به نظامی سیاسی می اندیشند که آن نظام، زندگی زمینی و تمام ملزومات زندگی فردی و اجتماعی دنیوی را در همه ی عرصه های سیاسی و اقتصادی و حقوقی و آموزشی و فرهنگی برای همگان تامین کند.
