نامهی شماره دو، 17 سپتامبر 2019 زنان عزیز، «سمینار سراسری سالانهی تشکلهای مستقل زنان و زنان دگر– و همجنسگرای ایرانی» از تاریخ 14 تا 16 فوریهی 2020 در شهر فرانکفورت برگزار میشود. موضوع سمینار:...
در آن سالها یک دگرگونی خیلی عمیق در من رخ داد. اگر زمانی از روی دلسوزی برای فقرا، ستمدیدهگان علایق سیاسی پیدا کردم، در اواخر سالهای شصت میلادی انگیزهی دیگری در من زنده شده بود. رهایی خودم. امانسیپاسیون. زندهگی در یک جهان بهتر، در شرایط بهتر. نه برای فقرا، نه برای ملت ستمدیده، نه برای زنان سرکوب شده، نه حتا برای پرولتاریا، بلکه برای آزادی خودم میخواستم در کنار آنان همراه با آنان مبارزه کنم.
سیما صاحبی
آنچه از محمد جعفر به جا مانده بیش از بیست و هفت کتاب، بیش از بیست و هفت صداست. صدای پوینده نه تنها پس از بیست و یک سال خاموش نشده بلکه صدای او صدای جوانانی شده است که امروز در خیابانها بانگ آزادی و برابر حقوقی سر میدهند
الهه امانی
آن چه که بذر امید در دل ها می نشاند آن است که زنان ایران به ویژه نسل هایی که در خلال ۴۰ سال گذشته در بطن این تبعیضات رشد کرده و به قول سیمون دوبوار که می گوید “ما زن به دنیا نمی آییم بلکه زن می شویم”، زن شده اند، در صف مقدم تحولات اجتماعی برای کسب حقوق انسانی خود هستند.
ما زنان این مرز و بوم در این سو یا آن سوی دیوار زندان بر این باوریم که وجدان بیدار جامعه، تاب اینستمها را نخواهد آورد و نه دیر هنگام، بلکه در سپیده دمی نزدیک، با عمل و اراده و هر لحظه، رهایی مادران رنج کشیدهی این سرزمین را فراهم خواهد ساخت.
رامین کامران
آماج درست باید نهاد و نمادی باشد که دخالت دین را در سیاست بخصوص، و در هر حوزۀ دیگری که بدان ارتباطی ندارد، بیان سازد. زدن اینهاست که نظام را ضعیف میکند و به همۀ دنیا هم میفمهاند که مقصود شما از به خیابان ریختن و ابراز نارضایی و حتی درگیری با نیروهای انتظامی چیست.
