گزارش جامعهی دفاع از حقوق بشر در ایران
بیستمین سالگرد قتل زندهیادان پروانه و داریوش فروهر، محمد جعفر پوینده و محمد مختاری در سال ۱۳۷۷ به زودی فرا میرسد. آیا قتلهای سیاسی معروف به زنجیرهای مخالفان دوباره در دستور کار قرار گرفته است؟ آیا این نوع قتلهای فراقضایی در جمهوری اسلامی هرگز متوقف شده است؟ یا در دوره اخیر فقط فعالان «غیرسرشناس» به قتل میرسیدند؟ دستکم ۲۰ فعال محیط زیست در چند ماه گذشته در شرایط بهشدت مشکوک جان باختهاند.
اطلاعیه پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد
پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد – ایران ضمن حمایت از خواستها و اعتصاب رانندگان و کامیون داران معتقد است که اعتراض، گردهمایی و اعتصاب حق مسلم و ابتدایی برسمیت شناخته شده جهانی است و برخورد مقامات قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی با اعتصاب کنندگان محکوم است.
ما خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه بازداشت شدگان از این اعتصاب هستیم.
مدتی است چالشی جدی بر بخشی از جنبش کارگری ایران بال گسترانده است که در سه دیدگاه متفاوت انعکاس می یابد. گرایش اول با فعالیت در چارچوب خانهی کارگر… در فکر سازماندهی سندیکایی است. نظریه دوم از سندیکاهایی که در گذشته بوجود آمده بودند و هنوز به فعالیت ادامه می دهند… گرایش اول را به وزارت اطلاعات متصل می سازد. دیدگاه سوم با انطباق و رویکرد اساسنامهای… اختلافی با نظریه دوم دارد، ولی گرایش اول را مردود می شمارد.
اما مسأله او و بسیاری از کارگران اراکی تنها پول و سرمایه نیست آنها نگران روزهایی هستند که شرکتها یکی پس از دیگری تعطیل شوند و دیگر کاری نباشد. امیر در ادامه این گزارش میگوید: «شهر ما شهری صنعتی است. آونگان تعطیل شد، کابلسازی تعطیل شد، موکتسازی تعطیل شد… خب بچههای این شهر کجا بروند سر کار؟ خیلی از مردم شرایط ما را درک نمیکنند. ما ایستادیم پای صنعت شهر تا آینده بدتر از امروز نباشد.
لائیسیته را می توانیم دین ناباوری بنامیم یعنی باور نداشتن به موهوماتی بیرون از این جهانی که در آن زندگی می کنیم. بی دینی، بی خدایی، کفر، خدانشناسی، زندقه، شرک، ارتداد، الحاد و… را می توان برابر با لائیسیته دانست. در دو هزار سال گذشته در کشور ما نیز مانند بسیاری از کشورهای جهان، آنچه را که امروز لائیسیته یعنی دین ناباوری؛ بی دینی و یا دوری از خرافات می نامیم، نشیب و فرازهای بسیاری داشته است. در این کشاکش بسیاری از مردمان ساده و همچنین فرهیختگان میهن ما، جان خود را در این راه از دست داده اند و یا کارهایی به جا ماندنی از خود به یادگار گذارده اند.
اعظم بهرامی
با این بیم و هراس و موانع قانونی نامرئی یا ساختار یافته و سیستماتیک که بر زن و زنانهگی در ایران اعمال میشود، از جنبشی به نام جنبش زنان در زمانه امروز سخن گفتن سخت است. اما جنبشهای محیط زیستی در فضایی بازتر و خلاقانهتر عرصه را برای حضور زنان هموار کردند. حتا به عبارتی میتوان گفت زنان به حرکتها و فعالیتهای محیط زیستی جاری در ایران معنا و سپر حمایتی دادند و مروج آن شدند.
