کارگران جهان در تمامی ملل چون همیشه تحت استثمار، تبعیض و وضعیت اسفبار فقر مادی از طرف نظام سرمایه داری و دولت ها قرار دارند و در اعتراضات و طرح مطالبات غالبا با سرکوب پلیسی مواجه می شوند، بنابراین برماست که در روز جهانی کارگر و با شرکت فعالانه خود علیه تمامی مظاهر ستم و در دفاع از طبقه کارگر بسیج شویم.
کانون کنشگران دموکرات و سوسیالیست
هانوفر ( آلمان)
به مناسبت روز کارگر، اول ماه مه 2018
به زبان آلمانی
در ایران سرکوب سیستماتیک کارگران پیشرو از بدو انقلاب به یکی از سیاستهای ثابت رژیم اسلامی تبدیل شده است. کارگران از تشکل مستقل و سراسری خود محروم اند و فعالان کارگری یا در زندانند و یا با قید وثیقه آزاد و منتظر بازداشت دوبارهاند.
حقیقتِ اینان تنها در دوگانگی حرف و عمل آنها نیست: از “وحدت چپ” سخن میرانند، “وحدت فداییان” تشکیل میدهند. حقیقتِ اینان تنها در فرصتطلبی تاریخی و خاص آنها، با شناختی که ما از این جماعت داریم، نیست: با دو گزینش «چپ» و «فداییان» در نام خود، آنها خواستهاند هم سازمان فدائیان اکثریت و «فداییپرستانِ» نوستالژیک را خشنود سازند و هم دلباختگانِ سادهاندیش تشکلِ بزرگِ چپِ فراگیر را. حقیقتِ این فرقه اما در زمین بیحاصلی است که در آن میزییند. خاکی بایر که در آن گیاهی نمیروید و گلی نمیشکفد: نه فکر و اندیشهای رهاییخواهانه، نه اقدام و عملی دگرگونساز.
مارکس انقلابها را «لوکوموتیو تاریخ» نامید. همچنین مارکس در «هیجدهم برومر» یادآور شد «انسانها خود سازندگان تاریخ خویشند، ولی نه طبق دلخواه خود در اوضاع و احوالی که خود انتخاب کردهاند، بلکه در اوضاع و احوال موجودی که از گذشته به ارث رسیده و مستقیمأ با آن روبرو هستند.» بنابراین آرزوهای فردی و گروهی کسانی که در انقلاب شرکت میکنند، فقط در انطباق با امکاناتی که در وضعیت موجود نهفتهاند، میتوانند برآورده شوند و نه بیشتر از آن.
مفهوم «دموکراسی» (Démos Kratos) و مفهوم «مردم» (Peuple – People) در کانون مصاحبهای قرار دارند که سه فیلسوف معاصر فرانسوی: میگوئل آبنسور Miguel Abensour (وی در سال پیش درگذشت)، ژان لوک نانسی Jean-Luc Nancy و ژاک رانسیر Jacques Rancière را گردهم میآورد. این سه اندیشمند، با شهرتی جهانی، از چهره های مهم فلسفهی فرانسوی از سالهای 1960 به بعد هستند. فلسفهای که به گفتهی آلنبدیو Alain Badiou با ابعاد وسیع و نوآوریاش مشخس میشود.
