اطلاعیه پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد
پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد – ایران ضمن حمایت از خواستها و اعتصاب رانندگان و کامیون داران معتقد است که اعتراض، گردهمایی و اعتصاب حق مسلم و ابتدایی برسمیت شناخته شده جهانی است و برخورد مقامات قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی با اعتصاب کنندگان محکوم است.
ما خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه بازداشت شدگان از این اعتصاب هستیم.
مدتی است چالشی جدی بر بخشی از جنبش کارگری ایران بال گسترانده است که در سه دیدگاه متفاوت انعکاس می یابد. گرایش اول با فعالیت در چارچوب خانهی کارگر… در فکر سازماندهی سندیکایی است. نظریه دوم از سندیکاهایی که در گذشته بوجود آمده بودند و هنوز به فعالیت ادامه می دهند… گرایش اول را به وزارت اطلاعات متصل می سازد. دیدگاه سوم با انطباق و رویکرد اساسنامهای… اختلافی با نظریه دوم دارد، ولی گرایش اول را مردود می شمارد.
اما مسأله او و بسیاری از کارگران اراکی تنها پول و سرمایه نیست آنها نگران روزهایی هستند که شرکتها یکی پس از دیگری تعطیل شوند و دیگر کاری نباشد. امیر در ادامه این گزارش میگوید: «شهر ما شهری صنعتی است. آونگان تعطیل شد، کابلسازی تعطیل شد، موکتسازی تعطیل شد… خب بچههای این شهر کجا بروند سر کار؟ خیلی از مردم شرایط ما را درک نمیکنند. ما ایستادیم پای صنعت شهر تا آینده بدتر از امروز نباشد.
اعظم بهرامی
با این بیم و هراس و موانع قانونی نامرئی یا ساختار یافته و سیستماتیک که بر زن و زنانهگی در ایران اعمال میشود، از جنبشی به نام جنبش زنان در زمانه امروز سخن گفتن سخت است. اما جنبشهای محیط زیستی در فضایی بازتر و خلاقانهتر عرصه را برای حضور زنان هموار کردند. حتا به عبارتی میتوان گفت زنان به حرکتها و فعالیتهای محیط زیستی جاری در ایران معنا و سپر حمایتی دادند و مروج آن شدند.
در مورد حمله به نیروهای نظامی جمهوری اسلامی در اهواز و دستگيريهای متعاقب آن
اينگونه عملیات در اين منطقهٔ حساس، حاصلی جز تشدید سرکوب و گسترش اختناق و شدتبخشیدن به فضای تشنجآمیز، همراه با خشونت در سراسر کشور نخواهد داشت و هيچ کمکی به مبارزات آزاديخواهانه و حق طلبانه مردم و زحمتکشان ايران نکرده و نخواهد کرد.
اَلَن گرش
گرچه چنين به نظر مي آيد که امروزه، همه چيز با اسرائيل مساعد است، اما طرفداران امريکائي آن کشور عصبي هستند. از نگاه آن ها، آينده تاريک جلوه ميکند، از جمله در محافلي که قاعدتا موافق آن ها هستند. خانم واکنين-جيل تاييد مي کند که : «ما نسل يهوديان متولد بعداز سال ٢٠٠٠ را از دست داده ايم. پدران و مادران آنها از مشکلاتي که با فرزندان شان در دوران شام شابات دارند صحبت ميکنند. [جوان تر ها] دولت اسرائيل را به رسميت نمي شناسند و ما را به مثابه موجودي قابل تحسين نمينگرند.»
