ما زنان تبعیدی که سکوت نکردهایم و هرگز در افشای جنایتهای جمهوری اسلامی و در دفاع از حقوق مردم و به ویژه زنان بیعمل و خاموش نبودهایم، امروز بار دیگر حمایتمان را از زنان و مردان به پا خواسته در ایران اعلام میداریم با: نه به جمهوری اسلامی؛ آری به رهائی از ستم و آزادی؛ آری به جدایی دین از حکومت و دموکراسی.
برگرفته از گاهنامه شماره 89 – مارس 2018
دانشجویان از خلال این اشغال، کاری نکردند جز اینکه سعی کردند آنچه را که آموختهاند به پراتیک بدل کنند. در حالی که آکادمی و مدیریت آن مصرانه از آنها میخواهد که به انباشت دانش اکتفا کنند و بگذارند مسائل از حد “آموختن” فراتر نرود. در واقع آکادمی با این موضع گیری محافظهکارانه در برابر نابرابریهای اجتماعی، به نوعی در صدد بیان این است که دانشی که شما در قامت دانشجو جستهاید، تنها برای فهم بیشتر است، و نه “تغییر وضع موجود”.
امسال تاریخ هشت مارس به قامت استوار دختران انقلاب مزین شد و توانست مبارزات زنان در اسفند ۵۷ علیه حجاب اجباری را به مبارزه پر صلابت دختران خیابان انقلاب وصل کند.
مبارزه ای که زندان و شکنجه و اسید و پونز نتوانست عزم راسخ زنان را ،در طی چندین دهه ، برای داشتن هویت انسانی در هم بشکند . هشت مارس دختران خیابان انقلاب میتواند سر آغاز پیوند مبارزات نوین رهایی زنان در سراسر دنیا باشد.
زنان ایران نیز سالهاست در چنبرهٔ انواع تبعیضها و نابرابریها گرفتار آمدهاند، قوانین نابرابر در ازدواج، طلاق، ارث و… از زنان شهروندانی درجه دو ساخته است. در برابر خشونت خانوادگی و آزار خیابانی از هیچ حمایت قانونیای برخوردار نیستند. هر بار به بهانهای حق مالکیت بر بدنهایشان نادیده گرفته میشود؛ گاه با حجاب اجباری، گاه با ایجاد محدودیت و ممنوعیت در دسترسی رایگان به وسایل پیشگیری از بارداری و…
حرکتهای اخیر از جمله حرکت دختران خیابان انقلاب، از زمرهی حرکتهای جامعه مدنی جدید محسوب میشوند ولی از آنجا که بیواسطه عمل میکنند، «مرز میان کنش مدنی و سیاسی» را کمرنگ و نسبت به حرکتهای مدنی نسل قبل رادیکالتر شدهاند… درهرحال پس از سرکوب گستردهی جامعه مدنی در سال 1388، به نظر میرسد که این کنشگری جدید اجتماعی به شکل انفجاری در حال شکلدادن به جامعه مدنی نوین است.
ما امضا کنندگان این بیانیه بدین وسیله با تاکید بر تداوم و تشدید مبارزاتمان علیه تصویب حداقل مزد چندین برابر زیر خط فقر، از عموم کارگران در سراسر کشور، به ویژه کارگران صنایع کلیدی همچون نفت و گاز و پتروشیمی، صنایع خودروسازی و فولاد و معادن نیز میخواهیم تا به نحو مقتضی و از طریق تجمع در محل کار و یا اعتصاب و اعتراض خیابانی به طور متحدانهای خواهان افزایش حداقل مزد بر مبناي سبد هزینه که امروزه 5 میلیون تومان است، بشوند.
