منطقه کلآباد بدون حضور نیروهای امداد دولتی، همچنان در سکوت و غربت است. در مدت حضور در منطقه، تا لحظهی تنظیم گزارش، هیچ نشانی از نیروهای امدادی هلالاحمر نیز در منطقه دیده نشده است. کمکی هم اگر هست، کمکهای مردم است. از آنجا که دسترسی به خانههای مغروق تنها به واسطهی قایق ممکن است، مردم استان از دو شهر گنبد و بندر ترکمن، بلمهای خود را به آققلا میرسانند.
ترجمه حمید محوی
آنچه در بررسی نمایشنامه های آموزشی و نظریۀ تآتر آموزشی نزد برتولت برشت می تواند برای ما خوانندگان امروزی حائز اهمیت باشد، از جمله این است که در فرازهای برتولت برشت می توانیم به تدریج دیدگاه برشت (سوسیالیست) دربارۀ فعالیت هنری را کشف کنیم که هیچگاه به دور از شناخت، پیشرفت و ضرورت گسترش آن در میان توده ها نبوده و باید به تحول در عملکرد اجتماعی تآتر و بطور کلی هنر بیانجامد.
“همبستگی برای آزادی و برابری در ايران”، خود را شریک غم مردم آسیب دیده می داند و ضمن تسلیت به همه خانوادهای قربانيان و ابراز همدردی با زخمی شدگان، اعلام میکند که عوامل جمهوری اسلامی در هربحران و اتفاق طبیعی که بر سر مردمان ایران میآید، از خود سلب مسئولیت نموده و از تلاشی جدی برای حل مشکلات مردم سرباز می زنند. عملکرد آنان طی 40 سال نشان داده است که آنها تعهدی در برابر جان و مال مردمان ایران ندارند.
پیام نوروزی
همبستگی برای آزادی و برابری در ایران که مجموعه ای از احزاب و سازمانهای سياسي جمهوري خواه مدافع آزادي و برابري، دموکراسي، حقوق بشر، جدايي دين و دولت و مخالف هرگونه تبعيض، را در برمی گيرد، فرارسيدن نوروز را با ارج گذاري به مبارزات آزاد زنان و مردان دليري که براي رهائي از جور و ستم استبداد در تلاشاند، با احترام به خاطرۀ جانباختگان راه آزادي، دمکراسي و عدالت اجتماعي و با درود به زندانيان دليري که نهال اميد را با مقاومت خود در دل ها مي نشانند، شادباش گفته و براي همگان نوروزي خوش و نوبهاري خجسته آرزو مي کند.
ویژگی قایل توجه کار الن بدیو در این نوشتارش دربارهی «جلیقهزردها» در این است که خوشبختانه نسبت به این حرکت دچار شیفتهزدگی خاص پارهای از روشنفکران چپ، که امروزه بیش از پیش، در همه جا، در مقابله با سرمایهداری ملی و جهانی، روی به پوپولیسم و ناسیونالیسمِ دولتگرا میآورند، نمیشود…
بدیو در نقد جنبشهای میدانیِ چندین سال گذشته، به این جمعبندی فوق العاده مهم رسیده است که این جنبشها و فرا تر از آنها کل آن چه که «جنبش چپ و مردمی» در جهان مینامیم، با مسألهای حیاتی، بودن یا نبودن، رو به رو میباشند و آن این است که فرا تز از نفیگرائی مرسوم و کلاسیک، چگونه آنها میتوانند و باید طرحی نو و اثباتی، در رد رادیکال سرمایهداری و ایجاد چیزی به واقع نو و متفاوت از آن چه که هست، پیش نهند.
در یک تقسیم بندی کلی می توان آن ها را به دو رویکرد تقسیم کرد که اولی تبعیضات و رهائی از آن را در چارچوب مناسبات قدرت و مبارزه علیه همه اشکال قدرت جستجومی کند و دیگری نهایتا رهائی را در توسل به قدرت برتر و مدافع حقوق زنان…
فشارجنبش ها به دولت ها و تحمیل مطالبات و خواست ها به آن یک چیزاست، دخیل بستن به دولت ها و دولتی شدن آن چیزدیگر. دولت ولو تاجی برسر از فمنیسم همان ببارخواهد آورد که مثلا «سوسیالیسم دولتی»، سوسیالیسم از بالا … بوجودآورد. همذات پنداری مدافعان رهائی زنان با چنین دولتی «رهائی بخش »، اگرکه به فرض می توانست صورت واقعی به خود بگیرد، خود اوج فاجعه می بود!
